Cale Yarborough'nun 1976-1978 Şampiyonluk Serisi

Diyelim ki NASCAR tarihinin en zor rekorlarından birini soruyorum sana: üst üste üç Cup şampiyonluğu. Kim yaptı bunu ilk olarak? Çoğu kişi Richard Petty der, bazıları Dale Earnhardt der. İkisi de yanılıyor, çünkü o iki efsane bunu hiç başaramadı. Doğru cevap Cale Yarborough: 1976, 1977 ve 1978 Winston Cup şampiyonluğunu art arda kazanan, bu işi başaran ilk sürücü. Peki nasıl? Ve daha da ilginci: madem öyle bir efsane, neden Petty ile Earnhardt'ın gölgesinde kalan isim o? Hadi bakalım.
Timmonsville'den Pistlere: Cale Yarborough Kimdir?
William Caleb Yarborough, 27 Mart 1939'da Güney Carolina'daki Sardis'te, Timmonsville kasabası yakınlarında dünyaya geldi. Tütün çiftçisi bir babanın oğluydu ve 12 yaşındayken babasını özel bir uçak kazasında kaybetti. Yani hikâye daha baştan kolay bir hikâye değil. Lisede futbol yıldızıydı, Columbia'da dört sezon yarı profesyonel futbol oynadı, bir dönem de Golden Gloves boksörü olarak ringe çıktı. Boks geçmişini sonra hatırlayacaksın, çünkü 1979'da o geçmiş işine yarayacak.
NASCAR'a gelince işler hızlandı: 1957'de Darlington'daki Southern 500 ile başlayan kariyeri, 1988'deki Atlanta Journal 500'e kadar 31 yıl sürdü. Toplamda 560 Cup yarışı, 83 galibiyet, 69 pole position ve 319 kez ilk beş. 83 galibiyetle tüm zamanlar listesinde Jimmie Johnson ile altıncılığı paylaşıyor; geride kalan isimler arasında Bobby Allison (85) ve Darrell Waltrip (84) var. Yarborough 83. galibiyetine 524 yarışta ulaştı, Johnson'ın aynı sayıya ulaşması 556 yarış sürdü. Yani adam sadece kazanmamış, hızlı kazanmış.
Üst Üste Üç Şampiyonluk Nasıl Gelmiş? 1976-1978 Hesabı

Şimdi gelelim asıl meseleye. Yarborough'nun 1976-1978 arasındaki üç yıllık serisi, NASCAR tarihinde üst üste üç şampiyonluk kazanan ilk örnekti ve bu rekor uzun süre sadece ona aitti. Jimmie Johnson 2006-2010 arasında beş şampiyonluğu üst üste kazanana kadar, yani otuz yıla yakın bir süre boyunca, bu kulüpte tek üye oydu.
1976: İlk Şampiyonluk
Junior Johnson'ın takımındaki yerini alan Yarborough, 1976'da 9 galibiyet aldı ve sezon ilerleyen bölümlerinde art arda dört yarış kazanıp ilk Winston Cup şampiyonluğunu kaptı. Bir karşılaştırma yapmam gerekirse: bir sezon içinde peş peşe dört zafer, bugünün NASCAR'unda bile lidere fark attıran bir hamle. 1976, işte o hamlenin ilk perdesiydi.
1977: Kariyerin Zirve Sezonu
1977, Yarborough'nun üstünde durulması gereken yılı. 30 yarışlık takvimde 9 galibiyet, 5000 puan ve Richard Petty'nin tam 386 puan önünde şampiyonluk. Ama asıl ilginç olan şu: o sezon tek bir yarışta bile yarış dışı kalmadı, yani tek bir DNF bile yok. Bunu başaran ve şampiyon olan sürücü, NASCAR tarihinde sadece iki tanedir; diğeri Bobby Labonte'nin 2000 sezonüdür. Ayrıca sezon boyunca puan liderliğini elinden hiç bırakmayan tarihteki tek sürücü o. (Sezonun ilk yarışından sonra David Pearson ile puanlarda 180'er gibi teknik bir eşitlik yaşandı ve NASCAR iki sürücüyü de lider listeledi; tarihte bir örneği olan bir durum.) 1977 Daytona 500 zaferi de sporu Sports Illustrated kapağına taşıdı ve bunu başaran sadece ikinci NASCAR sürücüsü oldu.
1978: Şapkayı Tercih Eden Sezon
1978'de takım Oldsmobile'a geçti, sponsorluk First National City Travelers Checks'e devredildi ve Yarborough 10 galibiyetle üç yıllık seriyi taçlandırdı. Music City USA 420'de her turu lider götürdü, dördüncü Southern 500'ü ve ilk Winston 500 zaferini Talladega'da aldı; şampiyonluğu sezon bitimine iki yarış kala American 500'de garantiledi. Üç yılın toplamı: 28 galibiyet, üç şampiyonluk.
Öne Çıkanlar
- NASCAR tarihinde üst üste üç şampiyonluk (1976-1978) kazanan ilk sürücü
- Kariyer toplamı: 83 galibiyet, 69 pole position, 4 Daytona 500, 5 Southern 500
- 1977: 5000 puan, Petty'nin 386 puan önünde şampiyon, sezon boyunca tek DNF yok
- 1973-1980 arası Junior Johnson takımında 55 galibiyet
- 2012'de NASCAR Onur Listesi'ne girdi; 31 Aralık 2023'te 84 yaşında vefat etti
Wood Brothers ve Junior Johnson: Doğru Takım, Doğru Zaman
Yarborough'nun kariyeri iki büyük durakla şekillendi. İlk durak Wood Brothers'tı: 1967 ve 1968 Daytona etkinliklerinde üç galibiyet çıkardı ve 1968'de hem Daytona 500'ü hem Firecracker 400'ü kazanıp bir yılda iki büyük Daytona yarışını süpüren tarihteki ikinci sürücü oldu. Aynı yıl Atlanta 500 ve ilk Southern 500 zaferiyle sezonu toplam 6 galibiyetle kapattı. 1968 Daytona 500'ü pole position'dan başlayıp kazandı. Başarısı o kadar oturmuştu ki Ford 1969'da adını taşıyan bir Mercury Cyclone Spoiler II özel versiyonu üretti; 351 cubic inch Windsor motorlu bu homologasyon modeli, bir sürücünün adını taşıyan nadir yol otomobili örneklerinden biri.
İkinci durak, asıl patlamayı yaşadığı yerdi: Junior Johnson takımı. 1974'te kariyer rekoru olan 10 galibiyet aldı ama şampiyonluğu yaklaşık 600 puan farkla kaçırdı; sezon ortasında takım Carling Brewery sponsorluğuyla Johnson tarafından satın alınmıştı. Ardından 1973-1980 arası toplam 55 galibiyet ve yüzde 26,57'lik bir galibiyet oranı geldi. Yani takıma çıktığı her dört yarıştan birini kazanıyordu. Kafana bir taktım: bugünkü NASCAR'da bir sürücünün dört yarışta bir kazanması düşünülebilir mi? İşte o seviyede bir iş birliğiydi bu.
1980'de ise hikâyenin en acı yan cümlesi yaşandı: 14 pole position ile modern çağ rekoru kırdı, 6 yarış kazandı, ama şampiyonluğu Dale Earnhardt'a tam 19 puan farkla kaybetti. Dördüncü şampiyonluk, burnunun dibinden geçti.
Daytona 500 ve 1979: Kültür Tarihimiz Kazanan Bir Son Tur
Yarborough Daytona 500'ü toplamda dört kez kazandı: 1968 (Wood Brothers Mercury'siyle), 1977 (Junior Johnson'da) ve art arda 1983 ile 1984 (Ranier-Lundy'nin Hardee's Chevrolet'iyle). 1984'te bunu üst üste başaran ikinci sürücü oldu. Southern 500'ü ise beş kez kazandı; her iki etkinlikte de tüm zamanlar ikinci sırada yer alıyor.
Ama Daytona denince aklımıza gelen asıl an, kazandığı bir an değil. 18 Şubat 1979: son turda lider Donnie Allison ile öndeki yer için girişirken iki araç da çarpışıp duvara tosladı. Yarborough, Allison kardeşlerin ikisiyle birlikte pit alanında yumruklaşmaya başladı. Ve işin püf noktası şu: bu yarış, bir NASCAR 500 millik yarışının baştan sona canlı TV'de yayınlanan ilkiydi. Evet, izleyiciler kumandanın karşısında, karlı bir Pazar günü, pist kenarında gelişen gerçek bir fiziksel mücadeleyi canlı izlediler.
Kazanan kim mi oldu? Liderlerin yarım tur gerisinde dolanan Richard Petty, ekibinin hızlı pit çalışmasıyla öne geçip altıncı Daytona 500 zaferini aldı. Ama yarışı kazanan Petty olsa da o günü kazanan NASCAR oldu: yayın ve sonrasındaki gelişmeler, seriye kitlesel büyümesini başlatan dönüm noktası olarak anılır. Yarborough'nun o günkü pes etmeyen tavrı, bugün bile efsanenin en çok anlatılan karelerinden biri.
Sert Sürücü: "Esir Almayan" Tarz ve Petty-Earnhardt Gölgesi
Yarborough nasıl bir sürücüydü? Kısa cevap: gazı sonuna kadar basan, kimseye yol vermeyen biri. Onu tanımlayan kelimeler hep aynı yönde: yoğun, korkusuz, esir almayan, çivi gibi sert. Onur Listesi'nin kendisi için kullandığı tabir doğrudan "çivi kadar sert" şeklinde çevrilebilir. Bu kurşun ayak tarzı, 1967'de En Sevilen Sürücü ödülünü de getirdi; üstelik üç kez NMPA Yılın Sürücüsü (1977, 1978, 1979) ve 1977'de American Driver of the Year seçildi. Türkiye'ye ya da Türk sürücülere hiçbir bağı olmayan, tamamen Amerikan motor sporları kültürünün içinden bir isim kendisi; IndyCar tarafında da Indianapolis 500'e dört kez katıldı (en iyisi 1972'de 10.'luk), 1981'de Le Mans 24 Saatleri'nde yarıştı, 1984'te IROC şampiyonu oldu.
Peki neden Petty ve Earnhardt kadar anılmıyor? Burada dürüst olalım: bu sorunun oturmuş tek bir cevabı yok, elimizdeki verilerse şunu söylüyor. Petty ve Earnhardt'ın her biri yedişer şampiyonlukla anılır; Yarborough'un üçü var, ama o üçü art arda, ki bu apayrı bir zorluk. Ayrıca Johnson'ın 2006-2010'daki beş üst üste şampiyonluğu, Yarborough'nun serisinin "tek olma" statüsünü sona erdirdi ve ilginç biçimde Johnson'ı efsaneler arası karşılaştırmalarda yeni odak yaptı. Sürüş tarzı ve karakteri üzerinde hemfikir olunan bir isim olarak kaldı; 2012'de NASCAR Onur Listesi'ne girdi, 31 Aralık 2023'te 84 yaşında, memleketi Florence'da hayata veda etti.
Sonuç: Neden Cale Yarborough'yu Bilmelisiniz?
Toparlayalım: NASCAR'da üst üste üç Cup şampiyonluğu kazanmayı başaran ilk sürücü Cale Yarborough'dur; bunu 1976, 1977 ve 1978'de, üç yılda toplam 28 galibiyet alarak yaptı ve bu seriyi otuz yıl boyunca tek başına taşıdı. Dört Daytona 500, beş Southern 500, 83 galibiyet ve 1979'daki o artık kültür tarihinin parçası olan son tur. Petty ile Earnhardt'ın gölgesi büyük olabilir, ama gölge yapan ışık demektir ve Yarborough'nun kendi ışığı, serinin her damgalı turunda parlak biçimde görünüyor. Bir dahaki sefere biri "en büyük NASCAR sürücüsü kim?" diye sorduğunda, cevaba üç kez üst üste şampiyonluk yapan ilk ismi de eklemeyi ihmal etme.
Kaynaklar
- Cale Yarborough - Wikipedia
- Cale Yarborough's Three-Peat | Curators' Corner - NASCAR Hall of Fame
- Cale Yarborough | Class of 2012 NASCAR Hall of Fame
- 1979 Daytona 500 - Wikipedia
- Cale Yarborough, three-time Cup champion, dies at 84 - NASCAR.com
- Cale Yarborough, NASCAR legend who won 3 straight titles, dies at age 84 - Fox Sports
- Cale Yarborough, Winner of 3 Consecutive NASCAR Cup Championships, dies at 84 - Autoweek
- Cale Yarborough's Style Shaped a Career That Included 3 Straight Titles - Frontstretch
- Cale Yarborough - Driver - Racing-Reference
- Cale Yarborough, three-time NASCAR champion in '70s, dies at 84 - ABC News