Darrell Waltrip: Yuhalanan Adamdan En Sevilen Sürücüye

Şubat 1989, Daytona. Son pit stopa 53 tur kala, No. 17 Tide Chevrolet'in şefi Jeff Hammond radyodan tek bir talimat veriyor: yakıtı düşünmeden, herkesten draft alarak ilerle. Bir depo yakıt o araba için normalde 45-46 tur demek; Hammond 132 mil daha gidilmesini istiyor. Direksiyondaki adam 17 yıldır bu yarışı kovalıyor ve hâlâ kazanamamış. Kariyerinde 84 galibiyet var, üç şampiyonluk var ama Daytona 500 yok. İşte Darrell Waltrip hikâyesi tam da bu çelişki üzerine kurulu: NASCAR tarihinin en çok konuşulan, en çok kazanan ama bir türlü en büyük yarışı kazanamayan adamı.
Owensboro'lu Çocuk: Jaws Lakabı Nasıl Doğdu?
Darrell Lee Waltrip 5 Şubat 1947'de Kentucky, Owensboro'da doğdu. Cup Series'e ilk kez 7 Mayıs 1972'de Talladega'da çıktı; Holman-Moody'den 12.500 dolara aldığı 1969 Mercury Cyclone ile girdiği o ilk yarışı motor arızasıyla 38. sırada tamamladı. İlk galibiyeti 10 Mayıs 1975'te geldi: kendi sahibi olduğu No. 17 Terminal Transport Chevrolet ile Nashville'deki Music City 420. Evet, o meşhur 17 numara hikâyenin en başından beri onunlaydı.
1975 ortasında DiGard Motorsports'un No. 88 Chevrolet'ine geçen Waltrip, 1979'da 7 galibiyet alarak Richard Petty ile şampiyonluk kapışmasına girdi ama Ontario'daki sezon finalinde kupayı 11 puan farkla kaptırdı; bu, Cup tarihinin üçüncü en yakın puan yarışıydı. Genç, hızlı ve fazla konuşkandı. Agresif pist tarzı ve kıdemli rakiplerini eleştirmekten çekinmeyen ağzı ona 1977'de Cale Yarborough'dan bir lakap kazandırdı: Jaws, yani Çeneli. Waltrip aslında D.W. ya da D-Dubya denmesini tercih ediyordu ama bir sonraki yarışta pitinde şişme bir köpekbalığı sergileyerek espriyle karşılık verdi. Taraftarlar ya onu seviyor ya da yuhalıyordu; ikisi arasında bir seçenek yoktu.
Junior Johnson Yılları: Üç Şampiyonluğun Tarifi

1980'de DiGard ile yollar sert şekilde ayrıldı. Tam o sırada Cale Yarborough, Junior Johnson takımından ayrılacağını Waltrip'e özel olarak söyledi ve Waltrip 1981'de No. 11'i devraldı. Bu, kariyerinin dönüm noktasıydı.
Öne Çıkanlar
- Üç Winston Cup şampiyonluğu: 1981, 1982, 1985, üçü de Junior Johnson takımıyla
- Kariyer toplamı: 84 galibiyet, 59 pole position, 809 yarış başlangıcı
- Daytona 500 zaferi 17. denemede, 1989'da yakıt stratejisiyle geldi
- Bristol'de 12 galibiyet, 1981-1984 arası yedisi üst üste: pist ve seri rekoru
- 10 milyon dolar kariyer kazancını aşan ilk NASCAR sürücüsü
1981: 300 Puanlık Geri Dönüş
1981 sezonu bir ders niteliğindeydi. Waltrip 12 galibiyet ve 11 pole position topladı; Bobby Allison'ın yaz ortasında yaklaşık 300 puan önde götürdüğü şampiyonluk yarışını sezon sonuna doğru geri çevirdi ve kupayı 53 puan farkla kazandı. Mountain Dew sponsorlu Buick Regal ile her yıl 12'şer galibiyet aldığı 1981 ve 1982'de iki üst üste şampiyonluk geldi; 1982'deki fark 72 puandı. Chevrolet'den Buick'e geçiş gibi marka değişimleri bile ritmini bozmadı.
Bristol Kralı ve 1985'in Kapanışı
Waltrip'in bazı pistlerle bir ilişkisi vardı. Bristol Motor Speedway'de 12 galibiyet aldı, 1981-1984 arası yedisi üst üste; bu hem pist hem seri rekoru. Coca-Cola 600'de 5 galibiyetle yarış rekorunu elinde tutuyor (1978, 1979, 1985, 1988, 1989), Martinsville'de 8 pole position rekoru, Nashville Fairgrounds'ta 67 galibiyetlik tüm zamanlar pist rekoru bulunuyor. 1983'te tek sezonda 22 ilk 5 sonucu alarak modern NASCAR rekorunu kırdı. Junior Johnson ile ortak toplamları: 3 kupa, 43 galibiyet. Ama 1986 sonunda Waltrip, Johnson'ın bir kuralını bilerek kırıp zam isteyerek sözleşmeden kurtuldu; 16 Kasım 1986'da Riverside'daki Winston Western 500 bu ortaklığın son yarışı oldu.
Kaza, İmaj ve En Sevilen Sürücü

1983 Daytona 500'de yaklaşık 200 mph hızla yaşadığı ağır kaza, Waltrip'in kamuoyu nezdindeki imajını değiştiren olay oldu. O güne kadar yuhalanan adam, 1989 ve 1990'da iki yıl üst üste NASCAR'un En Sevilen Sürücüsü seçildi. Tabii sırada hâlâ kazanılmamış bir büyük yarış vardı.
1987-1990 arasında Hendrick Motorsports'un No. 17 Tide Chevrolet'iyle yarıştı. 1989'da yeni Chevrolet Lumina'nın geliştirilmesine yardımcı oldu ve bu araçla beşinci Coca-Cola 600 galibiyetini aldı; aynı sezon toplam 6 galibiyet topladı. 1989 The Winston'da Rusty Wallace onu duvara gönderdiğinde 150.000 taraftarın Wallace'ı yuhalaması, Waltrip'in o ana kadar ne kadar kutuplaştırıcı bir figür olduğunu ama ne kadar da sevildiğini aynı anda gösteriyordu.
17. Deneme: 1989 Daytona 500 Nasıl Kazanıldı?
19 Şubat 1989. Waltrip, Daytona 500'ü 17. denemesinde kazandı. Zaferin sırrı hız değil, matematikti. Jeff Hammond'la birlikte kurdukları stratejide son pit 53 tur, yani 132 mil kala yapıldı; rakiplerin araçları bir depoyla 45-46 tur gidebiliyordu. Talimat basitti: önüne gelen herkesten draft al, yakıtı koru. Draft, yani öndeki aracın açtığı hava akıntısına sığınarak hem hızlanmak hem yakıt tüketimini azaltmak, superspeedway yarışlarının temel silahıdır ve Waltrip bu silahı ustalıkla kullandı.
Damalı bayrağı aldığında coşkusu tarihe geçti: kazandığı yarışın gerçekten Daytona 500 olup olmadığını soracak kadar inanamamıştı. Victory Lane'de Ickey Shuffle dansı yaptı ve zaferin ardından Beyaz Saray'da Başkan George H. W. Bush'u ziyaret etti. 1991'de North Wilkesboro'da 34 yarışlık galibiyetsizlik sonrası 80. galibiyetine, 1992'de Bristol'de son galibiyeti olan 84.'süne ulaştı. 2000 sezonunda ise Brickyard 400'de dış pole position başlangıcı ve 11.'likle veda etti; o yarışın ardından direksiyondan çekilip doğrudan yayın koltuğuna geçti.
Boogity, Boogity, Boogity: İkinci Kariyer
Peki o meşhur cümle nereden çıktı? Fox Sports'taki yayın kariyerinde her yarış başlangıcında tekrarladığı, kısmen anlamsız ama artık onun ticari markası haline gelen imza cümlesi, Türkiye'ye değil tüm NASCAR kültürüne yayıldı: Boogity, boogity, boogity, let's go racing boys. Waltrip cümlenin kökenini yıllar sonra kendi ağzından anlattı; bir ülke müziği şarkısından ilham aldığına dair bir anlatı da dolaşımda. Kesin kökeni ne olursa olsun, cümle artık NASCAR yarış startının ayrılmaz bir parçasıydı.
Waltrip, sürücülükten direkt renkli yorumculuğa geçen nadir isimlerden biri oldu. Mike Joy, Larry McReynolds ve sonrasında Jeff Gordon ile Fox'un baş renk yorumcu koltuğunda 330'dan fazla yarışı ve 1.500'den fazla antrenmanı anlattı. 23 Haziran 2019'da Sonoma Raceway'deki yayınla yorumculuğu bıraktı; son Boogity orada söylendi. Ama Darlington'da bir tur için koltuğa geri döndü ve cümleyi bir kez daha haykırdı. 2025-2026 döneminde ailesi, ilerleyici bir beyin hastalığı tanısı nedeniyle onun kamusal hayattan uzaklaştığını açıkladı.
Peki Waltrip Kaç Şampiyonluk Kazandı? Tarifin Tamamı
İşte başlığın sözünü ettiği cevabı, tek paragrafta: Darrell Waltrip üç Winston Cup şampiyonluğu kazandı, 1981, 1982 ve 1985'te, üçünü de Junior Johnson takımıyla. Buna 84 Cup galibiyeti, 59 pole position, 271 ilk 5 ve 390 ilk 10 sonuç ekleyin; yaklaşık 19,9 milyon dolar kazançla 10 milyon dolar barajını aşan ilk NASCAR sürücüsü oldu. Daytona 500 ise 17. denemede, 1989'da yakıt stratejisiyle geldi. Bu özet, onu NASCAR tarihinin en eksiksiz sürücülerinden biri yapıyor.
Bir not: 84 galibiyet, tüm zamanlar listesinde Bobby Allison'un hemen gerisinde beşinci sıraya yazılır; farklı anıtlar Allison'la eşit üçüncülük sayar. Sıralama tanımına göre 1-2 sıra oynasa da rakamın kendisi tartışmasız. Modern NASCAR döneminde yalnızca Jeff Gordon Waltrip'ten fazla yarış kazanabildi. Bristol'deki 12 galibiyeti, Coca-Cola 600'deki 5 zaferi ve Martinsville'deki 8 pole position rekoru hâlâ kimse tarafından geçilmedi.
Waltrip'i gerçekten özgün kılan şey ise iki kariyeri tek kişide taşıması. Pistte Jaws lakaplı, rakiplerini düelloya çağıran, üç kupayı kazanan adam; mikrofonda milyonlara Boogity diyerek yarış başlatan, NASCAR'u yeni nesil seyirciye sevdiren anlatıcı. Yuhalanan adamdan En Sevilen Sürücüye, 17 yıl Daytona hasretinden yakıt hesabıyla gelen zafere: Darrell Waltrip'in hikâyesi NASCAR'un en iyi senaryolarından biri ve tesadüf olmadığını kanıtlıyor.
Kaynaklar
- Darrell Waltrip
- Daytona 500 2000 - Waltrip prepares for emotional race - ESPN
- Last lap of the 1989 Daytona 500: Darrell Waltrip in the No 17
- Darrell Waltrip, Chevrolet Monte Carlo 1989 Daytona 500 winner
- Waltrip won 84 races and Cup Series championships in 1981, 1982 and 1985
- Darrell Waltrip taking the checkered flag in the 1989 Daytona 500