George Russell'ın F2'deki Efsane Şampiyonluk Sezonu

Yas Marina'nın ışıkları yanıyor ama gözler gridin arkasında, Abu Dhabi'nin alacakaranlığında bir isim var: 20 yaşında bir genç, ART'nin turuncu-siyah aracında oturuyor ve elinde tek bir görev var - şampiyonluğu mühürlemek. 2018 FIA Formula 2 sezonu, tarihine George Russell'ın adını yazdığı yıl olarak geçti. Peki bu sezon öyle efsane miydi? Hadi baştan yaşayalım; emin olun sonuna kadar okumaya değecek.
George Russell 2018 F2 şampiyonluğunu nasıl kazandı?
Sorunun kısa cevabı: istikrar, hız ve bir tutam soğukkanlılık. Russell, ART Grand Prix ile çıktığı 24 yarışın 7'sini kazandı, 12 podyuma çıktı ve sezonu 287 puanla kapattı. İkinci sırada bitiren Lando Norris'e fark? Tam 68 puan. 24 yarışlık bir sezonda bu fark, rakiplerin yüzünü güldürmeyen bir üstünlük demek.
Daha da çarpıcı olan şu: Russell bu şampiyonluğu çaylak olarak, yani F2'deki ilk yılında elde etti. GP2/F2 tarihinde aynı başarıyı gösteren beşinci isim oldu - daha önce bu listeye Nico Rosberg, Lewis Hamilton, Nico Hülkenberg ve Charles Leclerc yazılmıştı. Fena bir komplo değil, değil mi?
Öne Çıkanlar
- George Russell, 2018 F2 şampiyonluğunu 287 puanla kazandı; Norris'e fark 68 puan.
- Sezon boyunca 7 galibiyet ve 12 podyum - bir sezon rekorunu Vandoorne ve Leclerc'le eşitledi.
- Şampiyonluğu Abu Dhabi'deki Feature yarışını kazanarak garantiledi.
- Çaylak olarak GP2/F2'yi kazanan beşinci pilot oldu.
- Şampiyonluk, F1'e giden kapıyı açtı: 2019'da Williams ile Formula 1.
Yeni araç, yeni kurallar: 2018'in fırtınalı başlangıcı

Sezonu anlamak için öncelikle araca bakmak gerekiyor. 2018, FIA Formula 2'nin ikinci sezonu ve aynı zamanda büyük bir teknik sıçramaydı: Dallara GP2/11 emekliye ayrıldı, yerine Dallara F2 2018 geldi. Kaputun altında 3.4 litrelik Mecachrome V634T V6 tek turbo motor, doğrudan enjeksiyonla besleniyordu. Kokpitlerde de yeni bir zorunluluk vardı: halo.
Ama yeni paket ilk günlerinden itibaren sorun çıkardı. Aracın start prosedürü o kadar zorlayıcıydı ve güvenilirlik sorunları o kadar sık yaşandı ki, şampiyona bir dönem geçici olarak sıralı (rolling) startlara geçti. Yani Russell'ın şampiyonluğu, tertemiz bir pistte koşulan bir maratona değil, yer yer engebeli bir arazide tırmanışa benzedi. Bu da başarının değerini artıran bir detay bence.
Sezon formatı da bugünkü gibi tanıdıktı: 12 tur, her biri bir F1 Grand Prix'ine eşlik ediyordu. Bahreyn'den başlayıp Bakü, Barcelona, Monako, Paul Ricard, Red Bull Ring, Silverstone, Hungaroring, Spa, Monza ve Sochi'den geçerek Yas Marina'da sona erdi. Hafta sonunda bir Feature yarışı ve ters sıralama gridli bir Sprint yarışı vardı; Feature galibini 25 puan bekliyordu, Sprint'te ise en fazla 15 puan alınıyordu. Yani Feature'ları domine etmek, şampiyonluk matematiğinin kalbiydi - ve Russell tam olarak bunu yaptı.
Sezonun hikâyesi: düşüşler, patlamalar ve Bakü kıvılcımı
Her efsane sezon mükemmel başlamaz. Russell'ın Bahreyn hafta sonu öyleydi: Feature'da 5.'lik fena sayılmazdı ama Sprint'ten eli boş dönmek, 19. sıra bir çaylağın moralini bozmaya yeterdi. Üstelik Monako'da iki yarışı da tamamlamaya bile muvaffak olamadı; iki ret, sezonun en karanlık hafta sonuydu.
Kırılma noktası ise Bakü'ye denk geldi. Russell, Sprint yarışına 12. sırada start aldı ve damalı bayrağı ilk sırada gördü - kariyerinin ilk F2 galibiyeti. Düşünün: en hızlı araçlara verilen avantajı tam kullanamadığınız ters grid formatında, orta sıralardan gelip kazanmak. Bu, sadece hızın değil pist üstünde hamle yapma cesaretinin de kanıtıydı.
Oradan sonra çığ gibi büyüdü işler:
- Barcelona'da ilk Feature galibiyeti,
- Paul Ricard ve Red Bull Ring'de üst üste Feature zaferleri,
- Silverstone'da çift 2.'lik,
- Monza'da bir Feature galibiyeti daha,
- Sochi'de Sprint zaferi,
- ve Abu Dhabi'de sezon finali.
Toplamda yedi galibiyet: Stoffel Vandoorne'un 2015'te ve Charles Leclerc'in 2017'de yakaladığı bir sezonda en çok galibiyet sayısını eşitledi. Russell, artık aynı cümlede anılan bir isimdi.
Rakipler kimdi? Norris, de Vries, Albon ve diğerleri
Şampiyonluk hiçbir zaman tek kişilik bir oyun değil. 2018 gridinde 24 pilot vardı ve sezon boyunca tam 10 farklı isim yarış kazandı - bu da seriyi o yıl "son yılların en öngörülemez ve en eğlenceli sezonlarından biri" yapan şeydi. Genel klasmanın zirvesi ise dört isim arasında şekillendi:
| Pilot | Takım | Pozisyon | Puan |
|---|---|---|---|
| George Russell | ART Grand Prix | 1 | 287 |
| Lando Norris | Carlin | 2 | 219 |
| Alexander Albon | DAMS | 3 | 212 |
| Nyck de Vries | Prema | 4 | 202 |
| Artem Markelov | - | 5 | 186 |
Lando Norris, bir yıl önce FIA Formula 3 Avrupa şampiyonu olmuş bir fenomendi ve Carlin'le ilk F2 sezonunda iki galibiyet alıp ikinciliği kaptı. Nyck de Vries, Leclerc'in boşalan Prema koltuğuna oturmuştu; ikinci F2 yılında üç galibiyet almasına rağmen dördüncüde kalmak, onun için tatminsizlik dolu bir sonuç oldu. Alexander Albon ise DAMS ile dört galibiyetle üçüncülüğe oynadı.
Zirvedeki dörtlünün dışında da kalabalıktı sahne: Markelov üç, Fuoco iki, Norris, Aitken, Günther, Latifi ve Makino birer galibiyetle listeye yazıldı. Ters gridli Sprint formatı, herkesin herkesten korktuğu bir ortam yaratmıştı. Russell bu kaosun içinde en az dalgalanan isimdi - ve şampiyonalar genelde kaosun değil, istikrarın hakkını verir.
Takım arkadaşı ve ART faktörü
Russell'ın hikâyesinde ART Grand Prix'nin rolünü atlamamak lazım. Takım, onu 2017 GP3 şampiyonluğundan sonra F2'ye taşıyan ve kendine güvenen bir projeyle sahaya süren taraf oldu. Yanındaki koltukta ise GP3'ten beri birlikte yarıştığı Jack Aitken vardı. Şunu da eklemek gerek: takımlar şampiyonasını o yıl Russell'ın değil, Norris'in takımı Carlin kazandı - ART'nin 31 puan önünde. Yani Russell bireysel olarak her şeyi yaptı, ama bu bir kişisel iş değil, kolektif bir yolculuktu.
Şampiyonluk anı: Abu Dhabi'de mühür
Şampiyonluk, sezondan bir yarış önce, Abu Dhabi'deki Feature Race'te resmen garantiye alındı. Russell o yarışı kazandı; son Sprint'te de dördüncü olarak ve en hızlı turu atarak sezonu kapattı. Yani unvan bir hesaplaşma değil, bir kutlama havasında geldi. Şampiyon olduktan sonra ona hislerini soranlara büyük bir rahatlama yaşadığını anlatması, 24 yarışlık bir baskının ne demek olduğunu gösteriyor. Serinin resmi onur listesi onu titizlikle çalışkan, kusursuz derecede özverili ve son derece yetenekli bir sürücü olarak tanımlıyor; altı çizili kısım ise F1'e geçen isimlerin sert rekabetiyle karşı karşıya kalmış olması.
F2 şampiyonluğu F1 kapısını nasıl açtı?
İşte sistemin güzelliği burada devreye giriyor. FIA Super Licence, Formula 1'de yarışabilmek için şart olan belge ve F1 için en az 40 süper lisans puanı gerekiyor. F2 şampiyonasını birincilikle tamamlamak tam 40 puan veriyor - yani tek sezonda lisans için yeterli puanı toplayabilen en hızlı yol. Russell'ın Abu Dhabi'deki zaferi, kağıt üzerinde F1 kapısını o gün açmış oldu.
Kapının arkasında ise Mercedes duruyordu. 2017'den beri Mercedes Junior Team üyesi olan Russell, şampiyonluk mücadelesinin tam ortasında, hâlâ liderken Williams ile anlaştığını duyurdu; aynı dönemde test ve yedek pilot rolünü de üstlendi. 2019'da, deneyimli Robert Kubica ile takım arkadaşları olarak F1'e adım attı - ilk yarışı Avustralya GP'ydi.
İlk yıl kolay olmadı. Russell, Williams'ın uzun ve parlak tarihinin en zor dönemlerinden birine katıldı. Ama işte çaylak sezonundan bir detay daha: deneyimli takım arkadaşı Kubica'yı sezonun tamamında, 21 Grand Prix'in tamamında geride bıraktı. Sonrasını hepimiz biliyoruz: 2022'de Mercedes-AMG Petronas'a transfer oldu ve ilk F1 galibiyetini aynı yıl kazandı. F2'den F1'e uzanan o merdivenin basamakları - GP3, F2, Williams, Mercedes - tam olarak kurgulandığı gibi çalıştı.
Neden 2018 sezonu hâlâ konuşuluyor?
Cevap basit ama güçlü: George Russell'ın 2018 F2 şampiyonluğu, çaylak bir yılın nasıl kusursuz yönetileceğinin şablonu. Yeni ve sorunlu bir araç, zor start prosedürleri, ara sıra gelen güvenilirlik krizleri, ters gridli Sprintler ve Norris, de Vries, Albon gibi F1'e gidecek kadar yetenekli rakipler... Russell bu tabloda 7 galibiyet ve 12 podyumla en istikrarlı isim oldu, şampiyonluğu bir yarış önce garantiledi ve 40 süper lisans puanını kapıp bir sonraki yıl F1'de griddeydi. Bugün hâlâ "F2'den F1'e nasıl geçilir?" sorusunun cevabı aranıyorsa, ilk bakılacak sezondan biri bu - ve bence en keyiflisi de bu.