Woods Dual Power: Seriya İstehsal Hibrid Cəhdi Niyə Alınmadı?

Bu Səhifəni Paylaşın
Woods Dual Power, Çikaqo merkezli Woods Motor Vehicle Company tərəfindən 1916-cı ildə elan edilən və 1918-ci ilə qədər istehsal olunan, benzin mühərriki ilə elektrik mühərrikini eyni ötürmə qurğusunda birləşdirən dünyanın ilk seriya istehsalı hibrid avtomobilidir. 15 mph-ə (24 km/s) qədər tam elektriklə gedən, üstündə benzinə keçən bu avtomobil kommersiya cəhətdən uğursuz oldu; çünki 2.650 dollarlıq qiyməti iki Buick-ə bərabər idi və ucuz benzin dövründə heç kimi inandıra bilmədi. Lohner-Porsche ilə Toyota Prius arasındaki boşluğu dolduran bu halqa, hibrid tarixinin itkin illərinin ən konkret sübutudur.
Diqqət Çəkənlər
- 1916–1918: Woods Dual Power-ın istehsal illəri; şirkət 1918-ci ildə tarixə qərq oldu.
- 14 hp Continental benzin mühərriki + 6 hp General Electric DC mühərrik-generator.
- 24 km/s altında tam elektrikli, üstündə 56 km/s-ə qədər benzinli.
- 2.650 dollar: 1916-cı il qiyməti - dövrün pulu ilə iki Buick-ə bərabər.
- Sag qalan nümunələr: Petersen və The Henry Ford muzeylərində; işləyən yeganə avtomobil Niderlanddakı Louwman Muzeyindədir.
Çikaqonun Elektrikli Avtomobil Şirkəti Niyə Hibridə Yönəldi?
Woods Motor Vehicle Company, Clinton Edgar Woods tərəfindən 28 sentyabr 1899-cu ildə Çikaqoda təsis edildi. 10 milyon dollar sərmayə ilə qeydiyyata alınan şirkətin mərkəzi, Motor Row-da yerləşən 1130 South Wabash Avenue-dakı 1891-ci ilə aid bir bina idi. Woods, demək olar iyirmi il boyunca yalnız elektrikli avtomobil istehsal edən bir marka kimi yaşadı; qurucusu o qədər mövzunun içində idi ki, 1900-cü ildə elektrikli avtomobillər haqqında yazılmış ilk kitablardan birini də o qələmə almışdır.
1910-cu illərə gəldikdə mənzərə dəyişmişdi. Elektrikli avtomobil satışları düşürdü və Ford-un yığım xəttinin məhsuldarlığı qarşısında Woods-un biznes modeli müdafiəyə keçmişdi. Şirkətin cavabı, iki dünyanı birlikdə satmaq oldu: elektrikli avtomobilin istifadə rahatlığını benzinlisinin _UNSIGNED məsafəsi ilə birləşdirən bir model. Dual Power bu mənada mühəndislik idealından çox kommersiya sağ qalma strategiyası idi - məqsəd yanacaq qənaəti deyildi; o illərdə benzin ucuz idi, emissiyaları nəzərə alan heç kəs yox idi.
İstehsal illəri barədə tarixi qeydlər bir az sürüşür: bəzi mənbələr avtomobilin 1915-ci ildə istehsal edildiyini, bəziləri lansmanı 1916-ya, davamlı istehsalı 1917–1918-ə yerləşdirir. Dəqiq olan odur ki, modelin qısa ömrü 1918-ci ildə həm avtomobilin, həm şirkətin sonu ilə başa çatdı. Bu qeyri-müəyyənlik, dövrün qeydiyyat aparma vərdişləri nəzərə alınsa təəccüblü deyil; amma bu məlumat aydındır: bu gün əlimizdə modelin ən azı iki muzey nümunəsi və bir işləyən surəti var.
Dual Power-ın Ötürmə Qurğuları: Maqnit Sürüşmə Kupel Hidrid Sistemi

Sistemi mühəndislik baxımından anlamaq üçün iki əsas komponentə baxmaq kifayətdir: Continental istehsalı 4 silindrli, 69 CID (təxminən 1.125 cc) benzin mühərriki və General Electric istehsalı 6 hp gücünde DC motor-jeneratör. Günümüz hibritlərinin yüz at gücündəki inteqral işəsalan-generatorlarına öyrəşmiş bir oxucu üçün 6 hp ilk baxışdan gülməli gələ bilər; amma unutmamaq lazımdır ki, bu güc, avtomobili təkbaşına şəhərdaxili sürətlərində hərəkət etdirmək üçün nəzərdə tutulmuşdu və dövrün elektrikli avtomobillərində istifadə olunan motorlarla eyni sinifdə idi.
İki maşın maqnit əlaqəsi üzərindən birləşirdi. Bu əlaqə benzin mühərrikinin kürək milindən gələn gücü elektrik mühərrikinin armatur şaftı üzərindən təkərlərə ötürə bilirdi; avtomobildə heç bir ötürücü qutusu yox idi. Sistem Roland Fend-in 1.303.870 nömrəli Amerika patentinə əsaslanırdı. Burada kiçik, amma vacib bir tarixi düzəliş etmək yerinə düşər: Dual Power-ın Entz ötürücü qutusu istifadə etdiyi yönündəki geniş yayılmış ifadə düzgün deyil; memarlıq Fend patentindən gəlir.
Enerjinin mənbəyi, 48 voltluq qurğuşun-turşu batareya qrupu idi - mənbələrdə hüceyrələrin sayı və batareyanın şassidəki mövqeyi (arxa şassi yoxsa oturacaq altı) müxtəlif formada ötürülür; elektrik mühərrikinin gücünə dair 20 hp kimi daha yüksək rəqəmlər verən təsvirlər də vardır və bu fərqlər böyük ehtimalla müxtəlif ölçmə təriflərindən yaranıb. Ox məsafəsi 110 düymidi; 1918-də 124 düymə uzadıldı və benzin mühərriki 95 CID-ə böyüdüldü - yəni Woods son ildə belə avtomobili inkişaf etdirməyi dayandırmadı.
İki Rejimdə İşləmə Məntiqi
İşləmə prinsipi təəccüblü dərəcədə müasir: 24 km/s (15 mph) altındakı bütün sürətlərdə və geri vitesdə avtomobil yalnız elektrik mühərriki ilə gedirdi. Bu sürətdən yuxarıda benzin mühərriki işə düşür və avtomobil 56 km/s (35 mph)-ə qədər çıxırdı. Səyahət zamanı rejenerativ əyləmə etmək və ya benzin mühərrikini generator kimi işə salmaqla batareyaları doldurmaq mümkün idi; benzin rejimində sahə sarğları şunt edildikdə elektrik mühərriki dinamo'ya çevrilirdi. Seriya hibrid məntiqinin tamamı - elektrikli yürüyüş, yolda şarj, enerji geri qazanımı - burada, tam 80 il əvvəldən mövcud idi.
İdarəetmə də dövrünə görə iddialı idi: sükan dirəyindəki iki qol sürücünün rejimi dəyişməsini təmin edirdi. İstifadə asanlığı əsas satış arqumenti idi və marketinq kampaniyası ağırlıqla qadın alıcılara yönəldilmişdi. Dövrün elektrikli avtomobillərinin ən böyük praktik narahatlığı olan kurk çevirmə işini aradan qaldırmaq, tam da bu hədəf auditoriyasına uyğun düşünülmüşdü.
Elektrikli İşəsalmanın Olmaması və Digər Ölümcül Səhvlər
İşte ironiyanın zirvəsi: Qadın alıcıya satılmağa çalışılan, kurk çevirmə narahatlığı olmayan bir avtomobilin ilk istehsal versiyasında benzin mühərrikinin elektrikli işəsalması yox idi. Radiatörün altında sabit bir işəsalma qolu dururdu. İstehsalın sonuna doğru mühəndislik zərif bir həll tapdı - işəsalma qolu tamamilə ləğv edildi; elektrik mühərriki avtomobili 15 mph-ə qədər sürətləndirir və maqnit əlaqəsi üzərindən benzin mühərrikini öz-özünə fırladaraq işə salırdı. 1916 satış kataloqunda elektrikli işəsalma ən vacib xüsusiyyət kimi təriflənirdi. Ancaq bu həll gec gəlmişdi.
Ticarət uğursuzluğunun hesabatı əslində qısa və aydın bir siyahıdır:
- Qiymət: 1916-cı ildə 2.650 dollar - iki Buick-ə bərabər pul. 1918-ci ildə 2.950 dollara qaldırıldı və satışları canlandırmadı.
- Rəqib: Model T-nin sadəliyi və Ford-un istehsal səmərəliliyi. Hibrit ötürmə qurğusu, sonsuz sadə bir avtomobilə pul ödəyən müştəriyə həddindən artıq mürəkkəb gəlmiş olmalı.
- Dövr: Ucuz benzin, əhəmiyyət verilməyən emissiya, məsafə narahatlığının hələ doğulmadığı bir bazar. Yanacaq qənaəti vədi heç kəsin ehtiyac siyahısında yox idi.
- Vaxt: Elektrik işə salmanın olmaması, hədəf auditoriyasına verilən vədi ilk gündən zəiflətdi.
Woods Motor Vehicle Company, Dual Power-in küçələrə çıxmasından cəmi iki il sonra, 1918-ci ildə iflas etdi. Bu, şirkətin iş dünyasında qalma son cəhdi idi və cəhd, şirkəti də özü ilə apardı.
Hibrit Tarixinin İtkin 80 İli Həqiqətən İtkin mi?
Hibrit avtomobilin populyar hekayəsi adətən iki nöqtə arasında qurulur: Ferdinand Porsche-un 1900-1901-ci illərdə Vyana'da Lohner Carriage Works-də inkişaf etdirdiyi, təkər oxu mühərrikli Semper Vivus və hibrit versiyaları; ilə 1997-ci ildə Yaponiyada satışa çıxarılan, ABŞ-də 2000 model ili ilə təqdim edilən Toyota Prius. Aradakı təxminən bir əsr, çoxlu hekayədə boş səhifə kimidir - Toyota-nın ilk hibrit işləri 1968-ci ildə başladığında sahə demək olar ki boşmumuş kimi.
Dual Power bu boşluğu dolduran ən konkret nümunələrdən biridir, çünki prototip deyil, sifarişlə satılan bir məhsul idi. Lohner-Porsche bahalı və məsafəsi məhdud bir confection-dan ötə keçə bilməmişdi; Prius isə bir əsr sonra, yetkinləşmiş batareya və güc elektronikası ilə gəldi. Aradakı 1916 Woods Dual Power, hibrit ideyasının ölmədiyini, yalnız bazarının hələ doğulmadığını göstərir. Fikir doğru idi; təqvim yanlış idi.
Nə Oldu, Harada Var?
Bugün bilinen sağ qalan nümunələr Los Angeles-dakı Petersen Automotive Museum və Dearborn, Michigan-dakı The Henry Ford-da sərgilənir. Henry Ford-dakı avtomobil orijinal, bərpa edilməmiş vəziyyətdədir və üzərində yalnız 11.085 mil var - avtomobilin nə qədər az istifadə olunduğunun səssiz şahidi. Qeydlərdəki tək işlək nümunə isə Hollandiyadakı Louwman Museum-da bərpadan sonra yaşayan 1917-ci il Type 44 Roadster-dir. Maraqlananlar üçün bir qeyd: eyni spesifikasiyada bir roadster, 30 iyul 2025-də bir hərracla 5.000 sterlinqə əl dəyişdi; tarixi hibritlərin bazar dəyəri, hekayələrindən fərqli olaraq təvazökar qalır.
Chicago tərəfində isə fiziki irs də yox olur: Woods-un 1130 South Wabash Avenue-dakı tarixi binasının sökülməsi 2024 payızında başladı. Şəhərin cənubunda bir əsr əvvəl hibrit avtomobil satan bir qalereyanın olduğu yeri bugün yalnız arxiv qeydləri xatırlayır.
Woods Dual Power Bugünün Hibrit Mühəndisinə Nə Deyir?
Bir maşın mühəndisi baxışı ilə Dual Power-ın günahı texniki çatışmazlıq deyil, yanlış marketinq və yanlış onillikdir. Sistem, bu günkü paralel/seriya hibrid müzakirələrinin bütün elementlərini - elektrikli yürüş, mühərrik-generator cütlüyü, reqenerativ əyləc, ötürücüsüz ötürülmə - daşıyırdı. Əskik olan, batareyaların enerji sıxlığı, güc elektronikasının yetkinliyi və ən əsası, yanacaq qiymətinin mühəndisliyi məcbur edəcək heç bir təzyiq yaratmaması idi.
Dərindən maraqlananlar üçün Ernest Wakefield-ın 1998-ci il tarixli elektrikli avtomobil tarixi kitabı bu dövrün birinci dərəcəli ədəbiyyatı arasında hələ də əlçatan vəziyyətdədir. Dual Power-ın real dərsi budur: doğru mühəndislik, bazar hazır olmadan gəldikdə tarixə bir dipnot kimi düşür - və tam 80 il boyunca gözləmədə qalır.
Mənbələr
- Hibrit Pioner: 1916-cı il Woods Dual Power
- Woods Motor Vehicle
- 1916-cı il Woods Dual-Power Kupe: Hibritlər modada düşməmişdən əvvəl hibrit
- O ilk hibrit deyildi, lakin 1917-ci il Woods Dual Power elektrik dəstəkli möcüzə idi
- Woods Dual Power Hibrit Elektrikli Avtomobil
- Plus ça Charge: 1916-cı il Woods Dual Power
- İTKİ: Woods Motor Vehicle Şirkətinin 1130 S. Wabash Avenue ünvanında aktiv dağıdılması
- South Loop-da hibrit avtomobil salonu var idi - bir əsr əvvəl
- 1917-ci il Woods Dual Power Type 44 Roadster
- Mərhələlər: Toyota Prius, dünyanın ilk seriya istehsalı hibrit avtomobili, 1997
- Prius-un inkişafı və hibrit strategiyası
- Hibrit avtomobillərin tarixi nədir?
- Elektrikli avtomobilin tarixi: Hibrit elektrikli nəqliyyat vasitələri (Wakefield, 1998)