Indianapolis 500'ün Tuğla Pisti ve Süt Gelenekleri Nereden Geliyor?

IndyCar
Yazar: Lütfi Mete Odabaşı
Oluşturma: 18 Ekim 2026

3,2 milyon tuğlayla doğan bir pist, bugün kazananların dudaklarındaki tek bir yard tuğla ve bir yudum sütle yaşıyor.

Bu Sayfayı Paylaşın

Indianapolis 500'ün en ünlü ritüelleri - tuğla bitiş çizgisi, kazananın süt içmesi, Borg-Warner Kupası'na işlenen yüzler ve efsanevi start komutu - 1909'dan bu yana pistin tarihiyle iç içe büyümüş geleneklerden geliyor. Bu sayfa, bu dört ikonik geleneğin kökenlerini ve bugünkü anlamlarını tek tek anlatıyor.

Öne Çıkanlar

Pist 1909'da 3,2 milyon tuğlayla kaplandı; bugün start-bitış çizgisinde yalnızca bir yard (0,91 m) tuğla kaldı.
Süt geleneği 1936'da Louis Meyer'in ayran isteğiyle başladı; 1956'dan beri kalıcı bir ritüel.
Borg-Warner Kupası'na 1936'dan beri her kazananın yüzü bas-kabartma olarak işleniyor.
"Tuğlaları öpme" geleneği 1996'da NASCAR tarafında Dale Jarrett ile doğdu.
Pist, yaklaşık 400.000 kişilik toplam kapasitesiyle dünyanın en büyük spor mekânı.

Yard of Bricks nedir ve pist neden "Brickyard" diye anılıyor?

Ölümcül kazaların ardından asfalt yerine tuğla döşenen Indianapolis pisti, Brickyard adını tarihinin en acı gününden aldı.

Indianapolis Motor Speedway, Speedway, Indiana'da, Indianapolis banliyösünde yer alıyor. 15 Mart 1909'da temeli atıldı, 14 Ağustos 1909'da kapılarını açtı. Carl G. Fisher, James A. Allison, Frank H. Wheeler ve Arthur C. Newby'den oluşan kurucu dörtlünün hayali, Amerika'ya Avrupa tarzı devasa bir hız testi pisti kazandırmaktı. Brooklands'den sonra amaca yönelik inşa edilen ikinci bankalı oval pist burası - ve "speedway" adını alan ilk pist. Dünyanın üçüncü en eski kalıcı otomobil yarış pisti olduğunu da ekleyelim.

Ama işler başta pek yolunda gitmedi. İlk yarış hafta sonunda yaşanan ölümcül kazaların ardından Büyük Ulusal Komisyon bir boykot kararı aldı ve pistin yüzeyi acilen yenilenmek zorunda kaldı. Çözüm tuğlaydı: Beş Indiana üreticisi toplam 3,2 milyon adet, her biri 10 pound (4,5 kg) ağırlığında tuğla sağladı. Tuğlalar 2 inç (51 mm) kalınlığındaki bir kum yatağı üzerine elle dizildi ve aralarına harç dolduruldu. Son "altın tuğla" - altın kaplama pirinçten yapılmıştı - o dönemki Indiana Valisi Thomas R. Marshall tarafından özel bir törenle yerine kondu. Pist bu yüzden hâlâ "The Brickyard", yani Tuğla Fabrikası diye anılıyor. Kulağa ilk başta garip geliyor, ama düşününce çok mantıklı: o dönemde kimsenin aklına bu kadar büyük bir pisti bu kadar sağlam kaplayacak başka bir malzeme gelmemişti.

Tuğlalar neden asfaltla kaplandı?

Tuğla yüzey hızlıydı ama acımasızdı. 1931 ile 1935 arasında pistte 15 ölüm yaşanması yeniden kaplama tartışmasını kaçınılmaz hâle getirdi. Önce 1930'larda virajlara asfalt geldi; 1939'da pistin tamamı asfalta geçti. Ekim 1961'de ise kalan son tuğla bölümler de kapandı - ama tamamen değil. Start-bitış çizgisinde 3 feet, yani tam bir yard (0,91 m) uzunluğunda orijinal bir tuğla şeridi bilinçli olarak açık bırakıldı. "Yard of Bricks" adı tam olarak buradan geliyor: Tuğlaların Yardı.

Indy 500 kazananları neden süt içer?

Bu sorunun cevabı motorsporlarının en tatlı (ve en sütlü!) hikâyelerinden biri. Gelenek 1936'ya dayanıyor: Louis Meyer, üçüncü Indy 500 zaferinin ardından yarış sonrası bir bardak buttermilk, yani ayran istedi. Aslında Meyer'in bu alışkanlığı biraz daha eskiye gidiyor; 1933 zaferinden sonra da ayran tercih ettiği biliniyor. Ama kurumsallaşan ve herkesin gözünde ritüele dönüşen nokta 1936. Bugün bile kazanan sütü ne zaman kaldırsa, hikâyenin başladığı yere bir selam göndermiş oluyorsunuz.

1956'da American Dairy Association devreye girdi ve süt içme töreni kalıcı hâle getirildi. İlk resmî süt içen kazanan Pat Flaherty oldu - merak edenler için: Flaherty'nin hafif kalsiyum eksikliği nedeniyle süte özel bir düşkünlüğü olduğu söylenir. Modern dönemde 2025 yarışı itibarıyla kazanan sütü üst üste 69. kez, toplamda ise 76. kez içildi. Ve işin ilginç tarafı: Bugün kazanan sürücüye sütü içmesi karşılığında 10.000 dolar ödül veriliyor. Bir bardak süt için 10.000 dolar - motor sporlarında marka değeri dediğin şey işte bu!

Borg-Warner Kupası: Yüzleriyle kazananlar

Indy 500 kazananına verilen Borg-Warner Kupası, 1935'te BorgWarner tarafından sipariş edildi; tasarımcılığını Robert J. Hill ve Chicago merkezli Spaulding-Gotham, Inc. üstlendi. Kupa 1936'da tanıtıldı ve ilk gününden beri özgün bir fikir taşıyor: Her kazananın yüzü, kupanın üzerine üç boyutlu bas-kabartma (bas-relief) tekniğiyle işleniyor. Tanıtıldığında o güne kadarki önceki 24 kazananın yüzüyle ortaya çıktı; işlenen ilk yüz Louis Meyer'e ait oldu. Yani kazandığın yıl araba sürüyorsun, ama ödülün kalıcı porteni de yapılıyor. Dünyada buna benzer başka bir kupa var mı bilmem, ama bence fikir muhteşem.

Kupanın bugünkü adresi de kendi başına bir hikâye: Kupa kalıcı olarak Indianapolis Motor Speedway Museum'da sergileniyor. Yarışı kazanan sürücü onu evine götüremiyor - onun yerine replika bir kupa alıyor. Tüm efsanelerin yüzünün tek bir yerde, pistin kalbinde bulunması, kupayı adeta bir motorsporları portre galerisine dönüştürüyor.

"Gentlemen, start your engines": Start komutunun hikâyesi

Dünyanın en ünlü üç kelimesi belki de. Komut ilk kez 1953'te yarış sabahı "countdown" programında basılı olarak geçti. Sonrasında ise duyuruyu yapan isim efsaneleşti: Tony Hulman'ın "Gentlemen, start your engines" çağrısı, 1968'de çekilen bir Indianapolis Star fotoğrafıyla belgelenmiştir. Bu komut, milyonlarca kişinin kalp atışını bir anda hızlandıran bir tür müzikal giriş gibiydi.

Ama zaman değişti ve komut da değişmek zorunda kaldı. Janet Guthrie'nin 1977'de yarışmaya hak kazanmasının ardından, 1978–1979'da komut "Lady and gentlemen, start your engines" olarak güncellendi. Bugünkü hâli ise tamamen cinsiyetten arındırılmış: "Drivers, start your engines." 110. Indy 500'de bu onuru Roger Penske üstlendi. Basit bir cümle gibi görünse de aslında sporun nasıl evrildiğinin küçük bir aynası - gelenek korunuyor ama herkesi kapsayacak şekilde yenileniyor.

Tuğlaları öpmek ve diğer yarış öncesi ritüeller

Yard of Bricks ile ilgili en duygusal gelenekse tuğlaları öpmek - "Kissing the Bricks". İlginç bir detay: Bu gelenek aslında Indy 500'de değil, 1996 Brickyard 400'de, yani NASCAR tarafında başladı. İlk tuğla öpen sürücü Dale Jarrett oldu. O günden beri Speedway'de koşulan herhangi bir yarışın kazananı, zaferini mühürlemek için tuğlaları öpüyor. Sanki o bir yardlık tuğla şeridine dokunmak, 1909'dan bu yana burada yarışan herkesle el sıkışmak gibi.

Yarış başlamadan önce yaşananlar

Indy 500'ün startını beklerken sırayla bir dizi tören yaşanıyor: önce invocation yani dua, ardından "Taps", "America the Beautiful" ve "God Bless America", sonra ulusal marş. Bunların yanında en kalıcı ön yarış geleneği, "Back Home Again in Indiana" şarkısının seslendirilmesi. Yarışın kendisi de ritüelle dolu: Pace Car, yarışın başında aracı tempolamak için kullanılıyor ve pace/parade turlarında yanıp sönen ışıklarla seyreder - günlük hayattaki emniyet şeridini açan öndeki araç gibi düşünebilirsin. Bir diğer hoş gelenek Historic Car Lap: IMS Museum öncülüğünde tarihi araçlar, eski sürücüler tarafından bir tur atıyor.

Yarışın kökenine de kısaca değinmeden olmaz: İlk Indy 500, 30 Mayıs 1911'de koşuldu ve Ray Harroun 74,602 mph ortalama hızla kazandı. Harroun'un ilginç bir detayı daha var: Tek başına sürerek ağırlık tasarrufu yaptı ve otomobillerde ilk kez kullanılan dikiz aynasını taktı. Yani bu pist yalnızca gelenekler değil, yeniliklerin de doğduğu yer.

Pistin ölçüleri bir bakışta

Geleneklerin yaşadığı mekânı biraz daha yakından tanıyalım. Rakamlar, Speedway'in neden bu kadar efsanevi olduğunu net biçimde ortaya koyuyor:

Özellik	Değer
Pist uzunluğu	2,500 mil (4,023 km)
Viraj sayısı	4
Viraj eğimi (banking)	9°12'
Kalıcı koltuk sayısı	257.325
Toplam kapasite	Yaklaşık 400.000
Tuğla döşeme yılı	1909 (3,2 milyon tuğla)

Gelenekler neden hâlâ yaşıyor?

Bence cevap basit: Indianapolis 500, sadece bir yarış değil; bir araya gelme biçimi. Tuğlalar 1961'de asfaltın altına gömüldü ama o bir yardlık şerit, her şeyin nasıl başladığını hatırlatıyor. Süt, 1936'daki bir sürücünün basit isteğinden milyonların izlediği bir törene dönüştü. Borg-Warner Kupası her yıl yeni bir yüzle büyüyor, start komutu ise herkesi kucaklayacak şekilde güncelleniyor. Kiss the Bricks etkinlikleri hâlâ IMS Museum takviminde düzenleniyor - yani bu ritüeller geçmişin müzesi değil, bugünün canlı gelenekleri. Siz olsanız hangi geleneği en çok severdiniz? Benim kalbim tuğlaların yardında.