Mulsanne Düzlüğünden Ford Şikanına: La Sarthe'nin Hikâyesi

Bu Sayfayı Paylaşın
Le Mans'ı dolaşan Circuit de la Sarthe, kalıcı bir yarış pistiyle yılın geri kalanında halka açık olan kamu yollarının birleşiminden oluşan, 13,626 kilometre uzunluğunda ve 38 virajlı, dünyanın en uzun pistlerinden biri. Bu sayfada pistin kendisini anlatıyoruz: Mulsanne Düzlüğü'nde kırılan hız rekorlarını, 1990'da zorunlu hale gelen iki şikanı ve Tertre Rouge'dan Arnage'a uzanan ikonik virajların karakterini.
Öne Çıkanlar
- Pist 13,626 km uzunluğunda, 38 virajlı (18 sol, 20 sağ).
- 1988'de Roger Dorchy, Mulsanne'de radarla 407 km/s ile ölçüldü - duyurulan rakam ise 405 oldu.
- Mulsanne düzlüğü yaklaşık 6 km uzunluğundaydı; 1990'da iki şikan eklendi.
- Turun yüzde 85'e kadarı tam gazda geçiliyor.
- Pist rekoru: 3:17.297 (Mike Conway, Toyota TS050 Hybrid, 2019).
Bir Pist Değil, Yol Ağı: Circuit de la Sarthe Nasıl Oluştu?
Sıradan bir yarış pisti düşün: çitlerle çevrili, düzgün bir halka. Şimdi bunu sil ve yerine şunu koy: Le Mans şehrinin dışında, yılın geri kalanında normal arabaların, hatta belki senin komşunun ticari aracının kullandığı kamu yolları. İşte La Sarthe'nin sihirli tarafı bu. Yarışın ayırt edici özelliği tam olarak da bu - Automobile Club de l'Ouest'un (ACO) vurguladığı gibi, araçlar yılın geri kalanında halka açık yerel yollara çıkıyor. Pit bölgesi ve bazı bölümler kalıcı, geri kalanı ise sokak. 1923'ten beri, yani ilk yarıştan bu yana böyle işliyor.
Ama pist baştan beri bugünkü haliyle değildi. İlk düzen 17,262 km'yi buluyordu ve araçlar Le Mans şehrinin içinden geçiyordu. 1929'da Pontlieue köprüsündeki saç tokası çıkarıldı, 1932'de şehir tamamen bypass edildi: Dunlop Köprüsü ve Esses üzerinden Tertre Rouge'a bağlanan yeni bölüm eklendi. İşte o klasik düzen - 13,492 km - 1955 faciasından sonra bile neredeyse hiç değişmeden kaldı. O dönemde pit düzlüğünün yalnızca 3,7 metre genişliğinde olduğunu duyunca şaşırmayacaksın artık.
| Dönem | Uzunluk | Ne değişti? |
|---|---|---|
| 1923–1928 | 17,262 km | 16 virajlı ilk düzen, şehir içinden geçiş |
| 1929–1931 | 16,340 km | Şehir bypass'ı |
| 1932–1971 | 13,492 km | Klasik düzen: Dunlop Köprüsü, Esses, Tertre Rouge |
| 1972 | - | Maison Blanche bypass edildi, Porsche Curves geldi |
| 2018–günümüz | 13,626 km | 38 virajlı güncel "Circuit N°15" |
Zaman içinde pistin etrafına da önemli katkılar eklendi. 1965'te, pit olanaklarını ve Dunlop köprüsünü büyük pistle paylaşan, adını Ettore Bugatti'den alan 4,185 km'lik kalıcı Bugatti Circuit açıldı - bugün MotoGP Fransa GP'ine ev sahipliği yapıyor. Ve bir pist rekoru notu: en hızlı yarış turu 3:17.297 ile Mike Conway'in (Toyota TS050 Hybrid, 2019); en iyi sıralama turu ise 3:15.267 ile Kamui Kobayashi'nin aynı araçla 2020'deki turları.
Mulsanne Düzlüğü: Dünyanın En Hızlı 6 Kilometresi
Mulsanne Düzlüğü'nün resmî adı Ligne Droite des Hunaudières - D338, yani eski Route Nationale N138. "Mulsanne" ismi İngilizcede bu düzlüğe, gittiği Mulsanne köyünden geliyor; gerçekte "Route du Mulsanne" diye adlandırılan yol aslında Arnage'a giden başka bir yol. Detay ama havalı bir detay, değil mi? Uzunluk ise yaklaşık 6 kilometre. Otobanda kırmızı çizgiyi geçmiş gibi hayal et - ama 24 saat boyunca, gündüz ve gece.
Tertre Rouge'dan çıkınca araçlar turun neredeyse yarısını tam gazda geçiyordu, sonra Mulsanne köyündeki keskin viraj için 322 km/s üzeri hızdan 100 km/s'ye kadar fren yapıyordu. Bu, motor ve aktarma organlarına inanılmaz bir yük bindiriyor. 1970'lerin sonunda bir mühendislik fikri tam buradan doğdu: sürükleme katsayısı 0,36 civarında olan "long tail" (uzun kuyruk) konsepti, tam bu düzlükte hava direncini kırmak için geliştirildi. 1978 Le Mans antrenmanlarında bir araç Mulsanne'de 365 km/s'ye ulaştı - Road & Track bu hikâyeyi anlatırken long tail'in bu düzlükten doğduğunu yazıyor.
405 mi 407 mi? Hız Rekorunun Tuhaf Hikâyesi
1988. Welter Racing ekibi, WM P87/P88 "Project 400" aracıyla tek hedefe oynuyordu: 400 km/s barajını kırmak. Ve Roger Dorchy direksiyondayken radar düzgünce 407 km/s (253 mph) ölçtü. Peki neden her yerde 405 km/s okuyoruz? Çünkü Peugeot o sıralar yeni 405 modelini tanıtıyordu ve ekip, kampanyayla çakışmasın diye rekoru "405" olarak duyurdu. Yani radarın gösterdiği sayıyla duyurulan sayı farklı - matematiğin değil pazarlamanın zaferi. Aracın kaderi de ilginç: 59. turda aşırı ısınan motoruyla yarıştan çekildi. Tarif etmeye çalışayım: saatte 400 km/s'ye iki kez çıkıp motorunu patlatmak, Le Mans'ın ruhuna tam oturan bir kahramanlık. Porsche 917 long tail (1969–71 dönemi) 362 km/s, 1978 Porsche 935 367 km/s yapıyordu; 1980'lerin sonunda Group C prototipleri 400 km/s'yi geçmişti.
1990 Şikanları: Le Mans'ın En Tartışmalı Değişikliği
Madem düzlük bu kadar efsanevi, neden bozdular? İki neden var. Birincisi insan tarafı: yüksek hız ve yüksek downforce kombinasyonu lastik ve motor arızalarına yol açıyordu; Jean-Louis Lafosse (1981) ve Jo Gartner'ın (1986) ölümcül yüksek hız kazaları endişeleri büyüttü. İkincisi bürokratik: FIA, 2 km'den uzun düzlüğü olan pistleri artık onaylamayacağını açıkladı - Mulsanne 5 km'nin üzerindeydi. Kıyas için, efsanevi Nürburgring Nordschleife'deki Döttinger Höhe bile "sadece" 2 km civarı. Sonuç: 1990 yarışından önce düzlüğe yaklaşık eşit aralıklarla iki şikan eklendi.
Şimdi ilginç kısım: etkisi beklenenden çok daha sınırlı oldu. 1992'de en hızlı sıralama turunun ortalama hızı yalnızca 249,8'den 243,3 km/s'ye düştü. Üstelik şikanlar öyle bir şey yapmadı ki - çıkınca gazı tekrar sonuna kadar açıyorsun ve hız yine 320–340 km/s bandına tırmanıyor. Şikanlar Le Mans'ın "en tartışmalı değişikliği" olarak anılıyor; hayranlar hâlâ "biri kaldırılsa yarış iyileşir mi?" diye tartışıyor. Ama dürüst olayım: Mulsanne hâlâ tam olarak yavaş değil, büyük kazalar bunu acı bir şekilde göstermiştir. Bu arada bu pistteki tek şikan eklemesi de değildi: 1968'de pitler öncesi Ford Şikanı eklenmişti (Bugatti Circuit bu şikanı büyük pistle paylaşıyor), 1987'de Dunlop virajına şikan geldi ve araçlar köprü altından 290 km/s yerine 180 km/s ile geçmeye başladı.
Tertre Rouge, Arnage ve Porsche Curves: Virajların Karakteri

Pist bütünü kadar virajları da anlatmadan olmaz. Her birinin karakteri ayrı:
- Tertre Rouge: Hızlı ve kritik. Mulsanne'ın ilk segmentine çıkış buradan başlıyor; ilk gaz açma noktasını erken yapmak gerekiyor. Profili iki kez değişti: 1979'da hızlı çift-apeks bir viraj oldu, 2013'te Allan Simonsen'in ölümle sonuçlanan kazasından sonra yaklaşık 200 metre içeri alındı.
- Arnage: Pistin en yavaş virajı - ama sakın "kolay" sanma. Indianapolis'in hızından sonra gelen dar, zorlu bir saç tokası; pistin en zorlayıcı virajlarından biri. Yavaşlıyor gibi görünürken aslında en çok dikkat isteyen yer.
- Porsche Curves: Aslında birbirine bağlanan beş virajdan oluşuyor. Süper hızlı ve downforce'a büyük prim veriyor; tur boyunca araç burada en kolay dengesizleşebileceğin bölüm. 1972'deki 300 milyon franglık büyük revizyonda, birçok can alan "Maison Blanche" kıvrımının yerine eklendi.
- Indianapolis: 38 virajın diğer efsanesi. Adının kökeni tam net değil; ilginç bir tahmin, Mulsanne–Arnage arasındaki bölümün 1921'de o yılki Fransa GP için inşa edildiği ve bu yüzden tuğla kaplı olabileceği yönünde.
Viraj sayısına takılanlar için bir not: 38 resmî rakam. Pistte görünürde daha az "adlandırılmış" viraj sayacaksan şaşırma - resmî sayım, esas alman gereken sayı bu.
Pist Değişince Arabalar da Değişti
Pistin evrimi sadece asfalt işi değil; araba tasarımını da doğrudan yönlendirdi. 1971'de 362 km/s'ye ulaşan Porsche 917 çağında klasik düzen son kez kullanıldı; 1972 revizyonuyla Porsche Curves gelince viraj sayısı 19'dan 26'ya çıktı, bugünse 38'e ulaşmış durumda. Yani artık sadece "düz ve hızlı" değil, viraj da sayman gereken bir pist - bu da downforce, yani aracın hızı yer basan aerodinamik gücü her zamankinden daha kritik hale getirdi. Long tail gövdeler düzlükler için doğdu, Porsche Curves gibi bölümler ise yüksek downforce'a prim veren modern prototiplerin tasarımını şekillendirdi. Ford-Ferrari savaşı ya da Audi hakimiyeti gibi efsane dönemler işte bu evrimin arka planını oluşturuyor; pist değiştikçe zafer formülleri de değişti. Prototiplerin ortalama tur hızlarının 240 km/s'nin üzerine çıkabildiğini hatırla - virajlarda bile otoyol hızında gidiyorsun, düşün bakalım.
Son bir güncel not: 2018'den beri kullanılan "Circuit N°15" düzeni bugün de geçerli ve 2026 yarışı yine 13,626 km / 38 viraj bilgisiyle listeleniyor. Yalnızca küçük bir estetik değişiklik var: Dunlop Köprüsü'nün markası 2026 itibarıyla Goodyear'a geçti. Ve son düzenlemeye dair bir şeffaflık: Mulsanne bölümündeki çim kenarlar son dönemde asfalta çevrildi. Sırada 95. yarış var - 9–13 Haziran 2027 tarihlerinde.
Kısa Bir Kapanış: Neden Bu Pist Hâlâ Efsane?
La Sarthe'yi özel yapan şey hız da viraj da - ama asıl mesele şu: burası bir halka değil, bir yer. Kamu yollarının üzerinde yaşayan, her değişikliğinde bir hikâyesini, bir kazasını, bir rekorunu taşıyan bir pist. Şikanlar gelmiş, virajlar kaymış, köprüler yeniden markalanmış ama Mulsanne'de hâlâ gaz sonuna kadar açılıyor. Sen olsan şikanlardan birini kaldırır mıydın? Cevabını merak ediyorum.
Kaynaklar
- Circuit de la Sarthe
- Mulsanne Straight
- The Mulsanne Straight, a stage for speed records
- Explore the 24 Hours of Le Mans circuit, turn by turn
- Why is the 24 Hours of Le Mans run on public roads?
- 24 Hours of Le Mans - The legendary spots on the Circuit de la Sarthe
- 24 Hours of Le Mans 2026 - FIA WEC
- Porsche Curves at Le Mans
- Longtails: How the Mulsanne Straight Inspired... - Road & Track
- Archive: When Le Mans made its most controversial change