در NASCAR یک آخر هفته مسابقه چگونه برگزار می‌شود؟

NASCAR
ایجاد: 19 اکتبر 2026

مسابقه 400 مایلی که در تلویزیون تماشا می کنید، در واقع تنها پرده آخر سازه ای است که سه روز تمام با دقت برپا شده است.

این صفحه را به اشتراک بگذارید

یک آخر هفته مسابقه ناسکار با نظمی دقیق در طول سه روز پیش می رود: روز جمعه نشست های مطبوعاتی، جلسات تمرین و دورهای تعیین سهمیه پشت سر هم می آیند، روز شنبه با مسابقات سری های پایین تر ادامه می یابد و روز یکشنبه مسابقه اصلی جام در پیست برگزار می شود. تیم ها در این جریان خودرو را تنظیم می کنند، با دور تعیین سهمیه موقعیت شروع را به دست می آورند و روز مسابقه، استراتژی پیت و بازی های درفت را به صحنه می آورند. پس آن مسابقه 400 مایلی که در تلویزیون می بینی، در واقع فقط پرده آخر ساختاری است که در طول هفته ساخته شده است.

نکات برجسته

تمرین های جام از سال 2026 و از نیوهمپشایر به بعد یکجا 50 دقیقه شد؛ در مسابقات سوپرسپیدوی اما اصلا تمرینی انجام نمی شود.
ترتیب تعیین سهمیه با قرعه و پول پوزیشن با سریع ترین زمان دور یا با متریک 30 درصد سهمیه مالکان + 70 درصد نتیجه آخرین مسابقه تعیین می شود.
چیدمان دیتونا 500 بر اساس نتایج دو مسابقه دیوال با شماره های فرد و زوج توزیع می شود.
در سال 2026 امتیاز پیروزی از 40 به 55 افزایش یافت و فرمول قهرمانی به سیستم قدیمی چیس بازگشت.
در آتلانتا وقتی باران تعیین سهمیه را لغو کرد، پول پوزیشن بر اساس متریک به تایلر ردیک داده شد.

جمعه: اولین تماس با پیست - جلسات تمرین

نخستین صحنه آخر هفته جمعه است. برنامه معمولا با نشست مطبوعاتی آغاز می شود: رانندگان مقابل میکروفون می روند و خبرنگاران سوالات را رگبار می کنند. در مسابقه بهاری 2026 در لاس وگاس این نشست ساعت 1 ظهر برگزار شد و بلافاصله پس از آن کارهای پیست آغاز شد. یعنی تیم ها همان ساعت 2 به آزمایش خودرو در پیست مشغول شده اند - آیا از این آهنگ بیهوش می شوی؟

تمرین تنها فرصتی است که تیم ها خودرو را در شرایط واقعی پیست می آزمایند. راننده نقاط ورود به پیچ، فواصل ترمز و تعادل خودرو را حس می کند؛ مهندسان داده های تلمتری را خوانده و با تنظیمات بازی می کنند. در سال 2026 تغییر بزرگی در اینجا رخ داد: پیش از این خودروها به دو گروه تقسیم می شدند و فقط 25 دقیقه به پیست می رفتند، اما از مسابقه نیوهمپشایر به بعد برنامه یک جلسه واحد یکپارچه 50 دقیقه ای آغاز شد. به این ترتیب زمان تمرین در بیشتر پیست ها به جز سوپرسپیدوی ها (دیتونا، تالادگا، آتلانتا) دو برابر شد. چرا؟ چون 25 دقیقه واقعا برای دیدن اینکه توییک های اعمال شده در پیست جواب می دهند یا نه کافی نبود.

اما حواست باشد: به جز آخر هفته دیتونا 500، در مسابقات سوپرسپیدوی مانند دیتونا و تالادگا اصلا تمرینی انجام نمی شود. خودروها تقریبا بدون هیچ آزمایشی مستقیما به مسابقه می روند. این رویکرد، حس پیست را کاملا درون خود مسابقه می فشارد - رویکردی هیجان انگیز اما پرخطر.

دورهای تعیین سهمیه: چه کسی گرید شروع را تعیین می کند؟

تمرین تمام می شود و نوبت به زمان گیری می رسد. تعیین سهمیه (qualifying) بخشی است که هر خودرو به تنهایی به پیست می رود و سریع ترین دورش را می زند - و گرید شروع همینجا ترسیم می شود. روز جمعه در یک جلسه واحد، علاوه بر جام، تعیین سهمیه سری های پایین تر هم قابل انجام است؛ در مثال لاس وگاس، تعیین سهمیه سری پایین تر ساعت 1:05، تمرین جام ساعت 2:30 و تعیین سهمیه جام ساعت 3:40 بود. یعنی سه جلسه متفاوت در یک روز.

سیستم متریک: به جای زمان گیری، فرمول

اینجا بخش جالب ماجرا است: در اکثر مسابقات Cup، موقعیت‌های شروع دیگر با رقابت سرعت خالص تعیین نمی‌شود، بلکه با یک معیار دومتغیره. ترکیب این معیار چنین است: رتبه خودرو در جدول مالکان (owner standings) 30 درصد و رتبه پایان مسابقه در آخرین مسابقه 70 درصد وزن‌دهی می‌شود. یعنی هر کاری که هفته پیش انجام داده باشی، تا حد زیادی گرید این هفته را ترسیم می‌کند. ترتیب خروج برای دور تعیین رتبه نیز معمولاً با قرعه مشخص می‌شود - اینکه چه کسی اول وارد پیست شود به شانس واگذار شده است.

این سیستم بی‌شک یکی از بحث‌برانگیزترین موضوعات است. منتقدان به این دلیل که بیشتر بر نتایج پیشین تکیه دارد تا سرعت آن هفته در پیست، سیستم را زیر سوال می‌برند و خود NASCAR اعلام کرده که احتمال تغییر معیار را برای 2027 بررسی می‌کند. پس تعجب نکن، ممکن است این فرمت در فصل آینده تغییر کند.

پول پوزیشن چگونه اعطا می‌شود؟

در مسابقات زمان‌گیری پاسخ ساده است: سریع‌ترین دور پول پوزیشن را کسب می‌کند. در فرمت گروهی دو راند وجود دارد؛ پس از راند اول، 5 راننده برتر هر گروه به راند نهایی صعود می‌کنند و سریع‌ترین دور در آن مرحله دارنده پول پوزیشن را مشخص می‌کند، بقیه رتبه خود را قطعی می‌کنند. اما در مسابقات مبتنی بر معیار، پول پوزیشن مستقیماً به صدرنشین معیار می‌رسد. اگر دو خودرو زمان برابری ثبت کنند، رتبه‌بندی بر اساس امتیازات مالکان حل می‌شود. 40 موقعیت شروع اول بر اساس نتایج نهایی رتبه‌بندی به تیم‌های واجد شرایط اختصاص می‌یابد.

اگر باران وارد شود، اوضاع تغییر می‌کند: در آتلانتا در 2026 رتبه‌بندی به‌طور کامل لغو شد و پول پوزیشن بر اساس معیار به تایلر ردیک داده شد. یک قانون جدید هم وجود دارد: در پیست‌های درفتینگ (دایتونا، تالادگا، آتلانتا) بیرون بردن دست از پنجره در دورهای تعیین رتبه، استفاده از شبکه شیشه یا سوءاستفاده از فضای جلوی خودرو برای هدایت هوا ممنوع است - زمان دور متخلف حذف می‌شود. نوآ گراگسون نخستین کسی بود که به این قانون گرفتار شد و زمان رتبه‌بندی دایتونا 500 او لغو شد.

دایتونا 500: سیستم چینشی متفاوت از همه

در مسابقه آغازین فصل، دایتونا 500، گرید برخلاف هیچ مسابقه دیگری شکل می‌گیرد. ابتدا دورهای تعیین رتبه تک‌خودرو برگزار می‌شود: رانندگان به‌تنهایی بهترین زمان خود را در پیست ثبت می‌کنند، 10 نفر اول به راند دوم صعود می‌کنند و دو زمان برتر ردیف جلو یعنی جایگاه‌های 1 و 2 را قطعی می‌کنند. در 2026 این دو جایگاه را کایل بوش با پول پوزیشن و چیس بریسکو با مقام دوم به دست آوردند.

اما برای ده‌ها جایگاه باقی‌مانده، صحنه اصلی بعداً گشوده می‌شود: دو مسابقه دوئل، یعنی Duel at Daytona. ترتیب پایان این دو مسابقه تعیین می‌کند که گرید باقی‌مانده چگونه به جایگاه‌های فرد و زوج توزیع شود. رتبه‌بندی تک‌خودرو همچنین چینش خود دوئل‌ها را ترسیم می‌کند. در رتبه‌بندی تک‌خودرو، دو خودرو برتر «open» یعنی بدون چارتر به مسابقه راه می‌یابند؛ سایر خودروهای آزاد از طریق یکی از دوئل‌ها برای حق حضور در مسابقه تلاش می‌کنند. آنتونی آلفردو اگرچه به‌عنوان آخرین خودروی آزاد به پایان رساند، در بازرسی فنی مشخص شد شلنگ‌های خنک‌کننده ثابت نشده بودند و او دیسکالیفه شده و جای خود را به بی. جی. مکلئود داد. یعنی حتی حضور در دایتونا 500 به‌خودی‌خود یک تورنمنت است - به نظرم نام این سیستم لایق شنیده شدن بیشتری است.

شنبه: سری‌های فرعی و تنظیمات نهایی

روز شنبه برای تیم‌های Cup کمی فرصت نفس‌گیری وجود دارد: در برنامه، کنفرانس‌های مطبوعاتی و مسابقات سری‌های فرعی برجسته هستند. سری‌هایی مانند Craftsman Truck Series و Xfinity در پیست ظاهر می‌شوند و رانندگان Cup هم می‌توانند در این مسابقات شرکت کنند. این روز در عین حال روز کاری تیم‌های پیت نیز هست: اعضای pit crew با جلسات تمرین منظم، برنامه باشگاه وزنه و جلسات تیمی آماده می‌شوند - اگر در نظر بگیرید که این کار بیش از ۳۷ آخر هفته سفر در سال نیاز دارد، روشن است که تقریباً یک حرفه ورزشی است.

در برخی آخر هفته‌های مسابقه، تقویم برعکس می‌شود: در مسابقه Chase در فینیکس، تمرین تا روز یکشنبه که روز مسابقه است کشیده شد، تا ساعت ۳ بعدازظهر و نتایج نزدیک به نیمه‌شب اعلام شد. یعنی تمرین و تعیین جایگاه می‌تواند به روز مسابقه نزدیک شود - برای تیم‌ها ایده‌آل نیست، اما پنجره تلویزیونی این‌طور می‌خواهد.

روز مسابقه: صحنه بزرگ یکشنبه

Hafta boyunca atılan her ter damalı bayrakta tek bir sonuca erişir; kazanan ile kaybedeni ayıran sadece saniyeler ve tek bir pit duvarı kararıdır.

و بالاخره یکشنبه. مسابقه Cup - در نمونه لاس‌وگاس، Pennzoil 400، رأس ساعت ۱۶:۰۰ به وقت Eastern شروع می‌شود. گرید بر اساس موقعیت‌های به‌دست‌آمده از تعیین جایگاه چیده می‌شود و لحظه‌ای که پرچم سبز به اهتزاز درمی‌آید، تمام آمادگی آخر هفته به آزمایش گذاشته می‌شود. استراتژی پیت دقیقاً همین‌جا وارد عمل می‌شود: هر خودرو در طول مسابقه معمولاً بیش از ۴ بار پیت‌استاپ برای سوخت‌گیری، تعویض لاستیک و تنظیمات جزئی انجام می‌دهد. اینکه در کدام دور به پیت برود، ارزیابی فرصت‌های پرچم زرد و محاسبات پنجره پیت، بازی شطرنج crew chief روی تخته است.

دایفت گرفتن نیز قهرمان پنهان روز مسابقه است. راننده‌ای که در حفره هوایی که خودروی جلویی ایجاد کرده فرو می‌رود و اصطکاک را کاهش می‌دهد، با نزدیک شدن سریع، فرصت سبقت‌گیری ایجاد می‌کند. در سوپراسپی‌وِی‌ها این موضوع به مسابقات پک تبدیل می‌شود. تنظیماتی که در طول هفته در تمرین کار شده، موقعیت‌های به‌دست‌آمده در تعیین جایگاه و تصمیمات روی دیوار پیت - همه در پرچم شطرنجی به یک نتیجه واحد می‌رسند.

با پایان مسابقه، عصر هم کار تمام نمی‌شود: سه نفر نخست به کنفرانس مطبوعاتی فراخوانده می‌شوند و آخر هفته رسماً بسته می‌شود.

قوانین تغییر یافته در ۲۰۲۶: بازگشت Chase

یک چیز دیگر هم هست که باید هنگام دنبال کردن این روند بدانید: فصل ۲۰۲۶ تغییری بنیادین در سیستم قهرمانی ایجاد کرد. NASCAR در هر سه سری ملی به فرمت Chase که بین ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۳ استفاده می‌شد بازگشت. پس از ۲۶ مسابقه نخست، ۱۶ نفر نخست جدول امتیازات به Chase راه می‌یابند؛ قانون محبوب اما بحث‌برانگیز «win-and-you're-in» حذف شد. امتیازات آغازین Chase به صورت پلکانی بر اساس رتبه‌بندی فصل عادی توزیع می‌شود و امتیازهای پلی‌آف و قهرمانی فصل عادی کاملاً به تاریخ پیوستند. امتیاز برد در مسابقه نیز از ۴۰ به ۵۵ افزایش یافت - یعنی بردن یک مسابقه دیگر بسیار ارزشمندتر از گذشته است.

فصل خودش هم پرمحتوا بوده است: هفتاد و هشتمین فصل Cup با Cook Out Clash در تاریخ 4 فوریه در Bowman Gray Stadium آغاز شد (آن مسابقه به دلیل کولاک برف سه بار به تعویق افتاد و در یک روز فشرده برگزار شد و با 17 هشدار رکورد زد - رایان پریس برنده شد)، 68مین Daytona 500 در 15 فوریه برگزار شد و فصل در 8 نوامبر در Homestead-Miami به پایان می رسد. در تقویم 32 پیست بیضی، 3 پیست جاده ای، 1 مسابقه پیست خیابانی و 3 مسابقه بیضی خارج از قهرمانی وجود دارد. آخرین قهرمان، کایل لارسون از Hendrick Motorsports بود.

روز آخر هفته	در برنامه چه چیزی هست؟
جمعه	کنفرانس مطبوعاتی، جلسه تمرین، دورهای تعیین سعت، و در برخی آخر هفته ها مسابقه سری پایین تر
شنبه	کنفرانس های مطبوعاتی و مسابقات سری پایین تر؛ آخرین آمادگی برای Cup
یکشنبه	مسابقه Cup و پس از آن کنفرانس مطبوعاتی سه نفر نخست
آخر هفته Daytona 500	چیدمان خاص گرید با تعیین سعت تک خودرو + دو مسابقه Duel
آخر هفته های سوپراسپیدوی	به جز Daytona 500 تمرینی انجام نمی شود

خلاصه: آخر هفته یک ساختار است، مسابقه یک نتیجه

حالا وقتی یک آخر هفته مسابقه NASCAR را تماشا می کنی، می دانی به چه چیزی نگاه می کنی: تنظیماتی که در تمرین 50 دقیقه ای جمعه انجام می شود، گریدی که متریک تعیین سعت ترسیم می کند، موقعیت هایی که Duel ها در دایتونا توزیع می کنند و تصمیماتی که یکشنبه روی دیوار پیت گرفته می شود. موضوعات درون مسابقه ای مانند درفت گرفتن و استراتژی پیت نیز در همین جریان صحنه خود را می یابند. دفعه بعد که پرچم سبز به اهتزاز درآمد و دوربین پشت گرید رفت، تو هم می توانی داستان سه روزه پشت صحنه را بخوانی.