کالبدشکافی خودروهای IndyCar

IndyCar
ایجاد: 11 اکتبر 2026

آناتومی خودروی مدرن IndyCar: شاسی Dallara، موتور V6 توئین‌توربو و کیت‌های آیرودینامیکی متناسب با نوع پیست، این تبدیل را شکل می‌دهند.

این صفحه را به اشتراک بگذارید

یک خودروی مسابقه‌ای مدرن IndyCar، خودروی مسابقه‌ای هیبریدی چرخ باز است که بر روی یک شاسی تک Dallara که همه تیم‌ها استفاده می‌کنند بنا شده، موتور 2.2 لیتری twin-turbo V6 شورولت یا هوندا را حمل می‌کند و بسته به نوع پیست، بال‌ها و تنظیماتش کاملاً تغییر می‌کند. همین بدنه در اووال‌های superspeedway مانند گلوله بریده می‌شود؛ اما در پیست‌های خیابانی بال‌هایش باز می‌شود و به هیولای پیچ تبدیل می‌شود. آناتومی این دگرگونی، تکه‌تکه پیش روی ماست.

نکات برجسته

همین شاسی از سال 2012 روی پیست است: Dallara DW12 رکورد استفاده طولانی‌مدت را شکست و در سال 2028 جای خود را به IR-28 خواهد داد.
شورولت و هوندا با موتورهای 2.2 لیتری twin-turbo V6 تا 700 اسب بخار توان تولید می‌کنند.
از سال 2018 همه از UAK-18 یک کیت آیرو استفاده می‌کنند؛ تنظیم جاده و اووال با یک شاسی حل می‌شود.
از سال 2020 که کابین را محافظت می‌کند aeroscreen، از قاب تیتانیومی و شیشه پلی‌کربنات تشکیل شده است.
در سال 2024 سیستم هیبریدی آمد: 60 hp توان اضافی در خازن ذخیره می‌شود.

Dallara DW12: همان اسکلت در شانزده فصل

همه چیز از ایتالیا می‌آید. Dallara در فصل 2012 شاسی‌ای با نام DW12 به تیم‌های IndyCar عرضه کرد و این خودرو از آن روز تاکنون روی پیست است. نامش از Dan Wheldon خلبان آزمایشی که در اکتبر 2011 در لاس‌وگاس جان باخت گرفته می‌شود؛ او کسی بود که آن سال اول خودرو را امتحان کرد. امروز نام رسمی آن IR-18 است، اما ایده کاملاً یکسان است: از سال 2012 شاسی اصلی تغییر نکرده است.

قلب شاسی، مونوکوک فیبر کربنی به نام "IndyCar Safety Cell" است. این سلول ایمنی با ساختار لانه‌زنبوری کولار تقویت شده و در تأسیسات Dallara در Speedway، ایندیانا مونتاژ می‌شود. تیم‌ها کیت‌های آیرو خود را بر روی این سلول اضافه می‌کنند: بال جلو، بال عقب، سایدپاد، کاپوت موتور. حتی فاصله محوری نیز قابل تنظیم است - بین 2.984 تا 3.086 میلی‌متر تغییر می‌کند. وزن چطور؟ در اووال‌های سریع 748 کیلوگرم و در پیست‌های جاده‌ای و خیابانی حدود 1.690 پوند با احتساب aeroscreen.

اما چرا این‌قدر ماندگار است؟ پاسخ در هزینه است. پروژه در سال 2010 با نام "طرح ICONIC" (Innovative, Competitive, Open-wheel, New, Industry-relevant, Cost-effective) آغاز شد و قیمت شاسی روی 349.000 دلار ثابت شد. هدف این بود که تیم‌ها پولشان را نه روی شاسی، بلکه روی مهندسی خرج کنند. جزئیات جالب دیگر: یک Arrow McLaren DW12 اخیراً در یک مزایده دقیقاً به قیمت 848.750 دلار خریدار پیدا کرد. حتی از خودروی نو گران‌تر است - چون دیگر یک قطعه تاریخی است.

کیت آیرو جهانی: بال‌ها چگونه شخصیت عوض می‌کنند؟

قبل از سال 2018 اوضاع پیچیده‌تر بود. هوندا و شورولت کیت‌های آیرو خودشان را تولید می‌کردند و تصادفات واژگونی در Indy 500 سال 2015، بهای این مسابقه طراحی هوایی را آشکارا نشان داد. سپس IndyCar حرکت کرد: از سال 2018 همه از بسته UAK-18 (Universal Aero Kit 2018) استفاده می‌کنند. ایرباکس و محافظ‌های چرخ عقب حذف شدند و بخش عمده داون‌فورس به‌جای بال‌ها از اثر زمین (ground effect) تأمین شد. نتیجه بصری؟ بازگشت به خودروهای کلاسیک Indy دهه‌های 80 و 90 - به نظر من تصمیم فوق‌العاده‌ای بود.

اصلی جادو اینجاست: یک شاسی می‌تواند هم کانفیگوراسیون پیست جاده‌ای، هم اوال کوتاه، هم سوپراسپیڈوی را در خود جای دهد. تیم‌ها دیگر مجبور نیستند برای سوپراسپیڈوی‌ها یک شاسی زیرساخت جداگانه بخرند. آشکارترین تفاوت در بال‌هاست: بال پیست جاده‌ای بسیار بزرگ‌تر است، زیرا برای چسبیدن به پیچ‌ها داون‌فورس ضروری است. اما در اوال‌ها بال‌ها کوچک می‌شوند، زیرا هدف سرعت است نه مقاومت.

یعنی ایندی‌کار دو چهره دارد و دیدن تفاوت این دو چهره در قالب جدول بسیار معنادارتر است:

ویژگی	پیست جاده‌ای / خیابانی	اوال سوپراسپیڈوی
اندازه بال آیرودینامیک	بال‌های بزرگ، داون‌فورس بالا	بال‌های کوچک، حداقل مقاومت
طول	5.123 میلی‌متر	5.012 میلی‌متر
وزن	1.690 پوند (748 کیلوگرم)	1.650 پوند (زیر 748 کیلوگرم)
Push-to-pass	موجود	ندارد
کالیپر ترمز	6 پیستونه	4 پیستونه

موتور: دو سازنده، یک فرمول

این همان جزئیات حیاتی است که ایندی‌کار را از سری‌های تک‌برند مانند F2 متمایز می‌کند: با اینکه شاسی یکی است، رقابت موتور ادامه دارد. شورولت و هوندا با واحدهای V6 دوتوربو 2.2 لیتری خود تا 700 اسب بخار قدرت ارائه می‌دهند. یعنی تیم‌ها با انتخاب موتور یک تصمیم راهبردی بزرگ می‌گیرند - حتی نقل و انتقال رانندگان هم می‌تواند جنبه موتوری داشته باشد. کار گیربکس را باکس 6 سرعته ترتیبی نیمه‌اتوماتیک Xtrac بر عهده دارد؛ دنده‌ها با پدال‌های روی فرمان عوض می‌شوند.

سمت سوخت هم داستان خوبی دارد: تا 2022 از E85 (85 درصد اتانول) استفاده می‌شد و از 2023 سوخت کاملاً تجدیدپذیر Shell V-Power Nitro+ E100 است. ترمزها در پیست‌های جاده‌ای با کالیپرهای 6 پیستونه و در اوال‌ها با کالیپرهای 4 پیستونه کار می‌کنند - زیرا در اوال‌ها هرچه کمتر از ترمز استفاده کنی، سریع‌تری. لاستیک‌ها به یک کلمه: Firestone Firehawk.

هیبرید و Push-to-Pass: ذخیره پنهان قدرت

در 2024 سیستم هیبرید در مید-اوهایو وارد صحنه شد. به V6 موجود یک موتور الکتریکی تولیدکننده 60 اسب بخار و 45 نیوتون‌متر و یک خازن با ظرفیت 320 کیلوژول اضافه شد. باتری نیست، خازن است - زیرا باید انرژی را سریع تخلیه و سریع جمع‌آوری کرد. درست مثل آنالوژی دوچرخه فکر کن: در سربالایی با پایت رانندگی می‌کنی اما دوستی هست که لحظه‌ای با دست تو را هل می‌دهد و درست کنارت است.

لایه تاکتیکی بازی هم push-to-pass است. وقتی دکمه روی فرمان را می‌زنی قدرت اضافه می‌گیری و می‌کوشی از جلویی سبقت بگیری. اما توجه: این ویژگی فقط در پیست‌های جاده‌ای و خیابانی وجود دارد، در اوال‌ها نه. نزدیک‌ترین مشابه آن در اوال‌ها، تنظیم بوست در کیالیفای ایندی 500 است.

Aeroscreen: زره شیشه‌ای کابین

Titanium çerçeve ve polikarbonat ön camdan oluşan aeroscreen, tanıtıldığı 2020 sezonundan bu yana birçok sürücünün hayatını kurtardı.

حالا به احساسی‌ترین بخش سری برسیم. جان باختن جاستین ویلسون در 2015 بر اثر برخورد قطعه‌ای از بدنه خودرو، بزرگ‌ترین نقطه ضعف خودروهای کابین باز را به‌دلخرگی یادآوری کرد. ایندی‌کار ابتدا در ایندیاناپلیس 500 سال 2019 مرحله میانی به نام «Advanced Frontal Protection» را به کار گرفت و سپس بمب اصلی را منفجر کرد: aeroscreen در فصل 2020 معرفی شد.

ساختار دولایه است: یک قاب تیتانیومی و شیشه جلوی پلی‌کربنات لامل PPG که درون آن قرار گرفته است. روی سطح داخلی، پوشش ضد انعکاس وجود دارد تا راننده در آفتاب خودش را نبیند. اولین تست پیست را در فوریه 2018 اسکات دیکسون انجام داد و پس از آن یوزف نیوگاردن در ایندیاناپلیس موتور اسپیدوی پشت فرمان رفت. اگرچه از نظر تجربه رانندگی بحث‌هایی درباره دما و دید وجود داشت، اما این سیستم تاکنون جان بسیاری از رانندگان را نجات داده است. این نکته که همزمان با هالوی F1 تست شده هم جزئیست که توجه مرا جلب کرد - IndyCar به جای هالو، یک صفحه کامل را ترجیح داد.

تعلیق و تنظیمات: یک ماشین، دو روح متفاوت

تعلیق با منطق کلاسیک فرمول است: جلو و عقب بازوی دوبل A، انتقال قدرت پوشراد، فنر سوم و میل ضد غلتش. ساده به نظر می‌رسد اما تنظیماتش دیabolical است. در پیست‌های بیضی، دنیا کاملاً متفاوت است: سمت راست خودرو به آسفالت می‌چسبد و سمت چپ آزاد می‌ماند؛ زوایای کمبر بر همین اساس تنظیم می‌شوند - سمت راست منفی، سمت چپ مثبت. ارتفاع خودرو اولین تنظیم است و تعادل با بال جلو پیدا می‌شود. در پیست‌های خیابانی، با یک تنظیم کلاسیک کار می‌شود که برای هر پیچ به دنبال تعادل متفاوتی است.

به همین دلیل یک هفته مسابقه IndyCar بین دو کاراکتر متفاوت در نوسان است. یک هفته در تگزاس با سرعت 300 کیلومتر بر ساعت به دیوار می‌چسبی و می‌روی، هفته بعد در لانگ بیچ نقاط ترمز را با میلی‌مترش می‌سنژی. همان ماشین، همان موتور، مهندسی کاملاً متفاوت.

IR-28: فصل بعدی از 2028 آغاز می‌شود

پس از شانزده فصل، باد تغییر می‌وزد. شاسی جدید IR-28، در سال 2028 عرضه خواهد شد؛ ورود آن ابتدا برای 2027 برنامه‌ریزی شده بود اما به دلیل تأخیر در تولید موتور، مشکلات زنجیره تأمین و دلایل مالی یک سال عقب افتاد. خودروی جدید برای زمان‌های دور سریع‌تر و کیفیت مسابقه بهتر طراحی می‌شود. در پکیج جاده و بیضی کوتاه، به زیر بدنه پشت سد‌هایی اضافه می‌شود و در طراحی کابین جای شیشه جلو در نظر گرفته شده است - یعنی میراث aeroscreen ادامه دارد.

در جبهه موتور هم شفافیت وجود دارد: شورولت و هوندا پس از 2026 نیز به عنوان تأمین‌کننده ادامه خواهند داد و موتورهای V6 هیبریدی دوقلوتوربوی 2.2 لیتری فعلی، سال گذار یعنی 2027 را نیز در بر خواهند گرفت. هوندا در سال 2028 شاسی جدید را با یک V6 کاملاً جدید که توسط HRC در آمریکا توسعه می‌یابد تقویت خواهد کرد. طبق فرمول موتور جدید، هدف قدرت تا 760 اسب بخار با V6 دوقلوتوربوی 2.4 لیتری است - واحد هیبریدی نیز همراه آن خواهد آمد.

پس خودرویی که در 2026 در پیست می‌بینی، هم داستان پایان یک دوره است و هم خودِ فلسفه مهندسی IndyCar: اسکلت استاندارد، رقابت آزاد، تنظیم نامحدود. به نظر من تعادل این سه‌گانه چیزی است که این سری را این‌قدر تماشایی می‌کند. شما کدام رویش را بیشتر دوست دارید - استاد جلا دادن پیست‌های خیابانی بدون اوال، یا موشک سوپرسپیدوی؟