آیا اسباب‌بازی بخاری وربیست وارث واقعی خودرو است؟

تاریخچه خودرو
ایجاد: 23 اکتبر 2026

سال تولد خودرو 1886 نیست، بلکه 1672 است؛ همه چیز با یک اسباب‌بازی بخاری ۶۵ سانتی‌متری که برای امپراتور چین ساخته شد، آغاز گردید.

این صفحه را به اشتراک بگذارید

نه، نخستین خودرو از کارگاه کارل بنز در سال 1886 بیرون نیامده است؛ جد واقعی خودرو، در سال 1672 ساخته‌شده برای امپراتور چین و تنها 65 سانتی‌متر طول داشت؛ یک اسباب‌بازی کوچک بخاری بود. این وسیله‌ی کوچک که کشیش یسوعی فردیناند وربیست طراحی کرده بود، نمی‌توانست مسافر یا راننده جابه‌جا کند، به همین دلیل از نظر فنی گفتن «خودرو» کاملاً درست نیست؛ اما به‌عنوان نخستین وسیله‌ای که با نیروی موتور خودش حرکت می‌کرد پذیرفته شده است. یعنی داستان خودرو نه با پمپ بنزین، بلکه با حباب بخار آغاز می‌شود.

نکات برجسته

اسباب‌بازی بخاری وربیست حدود در سال 1672 برای امپراتور کانگشی طراحی شد؛ طول آن تنها 65 سانتی‌متر بود.
هانس هاوتش در سال 1649 خودرویی بدون اسب ساخت که گفته می‌شود با مکانیزم ساعت کار می‌کرد.
فاردیه‌ی نیکولا-ژوزف کینیو در سال 1770 به‌عنوان نخستین وسیله‌ی نقلیه‌ی زمینی تمام‌عیار، کارآمد و خودران در نظر گرفته می‌شود.
Puffing Devil ترِویتیک در سال 1801 نخستین وسیله‌ی بخاری جاده‌ای تمام‌عیاری بود که مسافر جابه‌جا می‌کرد.
مفهوم وربیست در سال 2021 توسط دانشجویان دقیقاً بازسازی شد و توانست چند متر راه برود.

چه کسی خودرو را اختراع کرد؟ تفاوت میان پاسخ رسمی و داستان واقعی

Otomobilin hikâyesi 1886'da değil, iki yüzyıl önce Verbiest'in buharıyla çalışan minyatür arabasında çoktan başlamıştı.

اگر بپرسی «نخستین خودرو را چه کسی اختراع کرد؟»، همه یک پاسخ واحد به تو می‌دهند: کارل بنز، سه‌چرخ Patent-Motorwagen با ثبت اختراع سال 1886. و بله، اگر از خودرو با موتور بنزینی صحبت کنیم، این پاسخ درست است. بنز در سال 1885 در مانهیم وسیله‌اش را ساخت، در 29 ژانویه 1886 ثبت اختراعش را گرفت؛ و در سال 1891 نخستین مدل چهارچرخش را تولید کرد. اما نکته‌ی جالب ماجرا این است: مردم تا زمان بنزین صبر نکردند؛ بسیار پیش از آن وسایل نقلیه‌ی خودران را تصور کرده بودند و حتی برخی از آن‌ها را ساخته بودند.

تصور کن، سوار ماشینی می‌شوی، نه اسبی هست، نه پدالی می‌چرخانی، کسی هم پشتش را هُل نمی‌دهد - و حرکت می‌کند. این ایده امروز خیلی عادی به نظر می‌رسد، اما برای قرن هفدهم تقریباً جادوگری محسوب می‌شد. به همین دلیل اگر می‌خواهیم تاریخ خودرو را درست روایت کنیم، باید از تاریخ ثبت اختراع رسمی به عقب برگردیم. و آن سفر ما را به پایتخت چین، به کاخ یک امپراتور می‌برد.

اسباب‌بازی بخاری وربیست: 65 سانتی‌متر که در کاخ می‌چرخید

فردیناند وربیست یک مبلغ یسوعی فلاندری بود که در سال 1623 در فلاندر (بلژیک امروزی) به دنیا آمد. او در چین در دوره‌ی سلسله‌ی چینگ زندگی کرد و در آنجا با نام «نان هوای‌رن» شناخته می‌شد. حالا همین‌جا بایست و کمی فکر کن: یک کشیش اروپایی به امپراتور چین نجوم می‌آموزد، رئیس هیئت ریاضیات و مدیر رصدخانه می‌شود، با امپراتور دوستی نزدیکی برقرار می‌کند و به او هندسه، فلسفه و موسیقی درس می‌دهد. خلاصه اینکه این مرد یک مبلغ معمولی نبود، بلکه سوپراستار زمان خود بود.

حدود سال 1672، به‌عنوان اسباب‌بازی برای امپراتور کانگشی وسیله‌ی کوچکی طراحی کرد که با بخار حرکت می‌کرد. این، «به احتمال بسیار زیاد» نخستین وسیله‌ی نقلیه‌ی بخاریِ کارکرده بود. چرا می‌گویم «به احتمال بسیار زیاد»؟ چون نمی‌توانیم ساخته شدن واقعی این وسیله را با منابع دیگر تأیید کنیم و هیچ نقاشی اصلی هم از آن در دست نیست. اما وربیست در قصر امپراتوری به بهترین فلزکاران چین دسترسی داشت؛ تصور می‌شود این استادکاران که ابزارهای نجومی دقیق می‌ساختند، می‌توانستند چنین وسیله‌ای را بسازند.

چگونه کار می‌کرد؟ توربین بخار، دیگ بخار و چرخ‌دنده‌ها

بخش فنی آن واقعاً هوشمندانه بود. در آن سال‌ها موتور بخار، یعنی ماشین بخار پیستونی، هنوز شناخته نشده بود. به همین دلیل وربیست از اصل توربین استفاده کرد. بخار تولیدشده در دیگ کروی‌شکل آن از لوله بالایی خارج می‌شد و به یک «توربین بخار» باز شبیه چرخ آبی هدایت می‌شد و توان گرفته‌شده از آن، چرخ‌های عقب را به حرکت درمی‌آورد. بگذارید کمی تشبیه کنم: به بخاری فکر کنید که از درِ قابلمه‌ای داغ فرار می‌کند - وربیست دقیقاً همان بخارِ فراری را مفید کرد. بخار خروجی از کوره، چرخ را می‌چرخاند و از طریق چرخ‌دنده‌ها به چرخ‌ها منتقل می‌شد.

این مرد به جزئیات بسیار کوچک هم توجه کرده بود: گفته می‌شود وسیله نقلیه با یک بار بارگیری زغال‌سنگ بیش از یک ساعت می‌توانست حرکت کند. برای یک اسباب‌بازی ۶۵ سانتی‌متری بد نیست، اینطور نیست؟ یک رکورد تاریخی هم وجود دارد: وربیست نخستین کسی است که در دست‌نوشته‌ای با عنوان Astronomia Europea (که در 1681 تکمیل کرد و در 1687 در آلمان چاپ شد) واژه «موتور» را با معنای امروزی به کار برد. یعنی این کشیش بخشی از ریشه‌های هر واژه «موتور» که ما به کار می‌بریم را امضا کرده است.

پس آیا این یک خودرو بود؟

بگذارید صادق باشیم: نه، دقیقاً نه. این وسیله نقلیه فقط ۶۵ سانتی‌متر طول داشت؛ نمی‌توانست سرنشین، راننده یا بار حمل کند. برای اینکه چیزی را خودرو بنامیم، دست‌کم باید بتواند یک انسان را جابه‌جا کند، اینطور نیست؟ اما چیزی که آن را به نخستین خودرو تبدیل می‌کند، این است که با نیروی موتور خودش حرکت می‌کرد. بیایید این بحث را هم صریح بگوییم: می‌توانیم به وسیله نقلیه وربیست لقب مادربزرگ خودرو را بدهیم، نه مادر. یک مدل از این وسیله در موزه‌ای خودرو در بروکسل به نمایش گذاشته شده است؛ یعنی این داستان هنوز زنده است.

هانس هاوش و ماشین با مکانیزم ساعت: شاهکار مکانیکی سال 1649

بیایید حتی عقب‌تر از وربیست برویم: 1649. هانس هاوش اهل نورنبرگ (1595-1670) ماشینی بدون اسب ساخت - و این ماشین با مکانیزم چرخ‌دنده‌ای کار می‌کرد، یعنی مثل یک ساعت. جزوه‌ها و نقاشی‌های آن دوران روایت می‌کنند که ماشین با مکانیزم ساعت قدرت می‌گرفت. هاوش ابتدا صندلی چرخ‌دارهایی برای بیماران نقرس طراحی کرد و اندکی بعد ماشین مکانیکی چهارچرخ خودران را ساخت. و یک جزئیات بسیار دیوانه‌وارتر: گفته می‌شود چهار مرد می‌توانستند در بدنه دومنبعه وسیله پنهان شوند و چنین ماشینی در 1649 به ولیعهد سوئد فروخته شد.

در اینجا باید به نکته‌ای اشاره کنم: منابع درباره وسیله هاوش از عبارات محتاطانی مانند «گفته می‌شود با مکانیزم ساعت قدرت می‌گرفت» استفاده می‌کنند. یعنی دقیقاً مشخص نیست که نیروی مکانیزم ساعت از کجا می‌آمد و این وسیله دقیقاً چگونه کار می‌کرد. اما یک چیز روشن است: ایده خودرو، در حالی که پیش از آن کسی به آن فکر نکرده بود، مدت‌ها پیش در ذهن استادکاران در گردش بود.

مدل ردراث مورداک و Puffing Devil ترِویتیک: بخار در راه است

زمان را جلو ببریم. در سال 1784 مهندس انگلیسی ویلیام مورداوک یک ماشین بخاری مدل ساخت که در اتاق نشیمن خانه‌اش می‌چرخید. این نخستین نمونه ثبت‌شده در بریتانیا از حرکت یک ماشین ساخته‌ی انسان با نیروی خودش بود. این وسیله سه چرخ داشت؛ موتور و دیگ بخار میان دو چرخ بزرگ عقب قرار داشت و زیر آن یک چراغ روغنی برای گرم کردن بود. تصور کن: یک وسیله‌ی بخاری کوچک که در وسط اتاق پذیرایی، در دید مهمان‌ها، خودش می‌چرخد. احتمالاً این خفن‌ترین نمایش فناوریِ آن دوران بود.

سپس ریچارد ترویتیک، مرد فولادی کورنیش، وارد صحنه می‌شود. در سال 1801 در کامبورن یک لوکوموتیو جاده‌ای بخاری تمام‌مقیاس ساخت: Puffing Devil. این وسیله که با بخار پرفشار کار می‌کرد، نخستین وسیله‌ی نقلیه‌ی زمینی بخاری تمام‌مقیاس بود. در شب کریسمس آماده شد و ترویتیک همراه با پسرخاله‌اش و دوستانش از تپه به پایین سرازیر شد - نخستین سفر لوکوموتیو جاده‌ای مسافربر در جهان. سه سال بعد، در سال 1803، در لندن موفقیت جابه‌جایی مسافر برای 70 نفر به نمایش گذاشته شد. یعنی تقریباً یک قرن پیش از بنز، مردم با نیروی بخار در جاده‌ها گشت می‌زدند.

فاردیه‌ی کونیو: ادعای نخستین خودروی تمام‌مقیاس

حالا با دارنده‌ی عنوان رسمی آشنا شو: مهندس فرانسوی نیکولا-ژوزف کونیو. وسیله‌ی او به نام Fardier à vapeur ، به عنوان نخستین وسیله‌ی نقلیه‌ی زمینی تمام‌مقیاس، فعال و خودرانِ جهان شناخته می‌شود. در سال 1769 یک مدل کوچک‌شده‌ی کارآمد ساخت و در سال 1770 وسیله‌ی نقلیه‌ی بخاری تمام‌مقیاس آماده شد. این وسیله برای ارتش فرانسه طراحی شده بود - کارهای نظامی مانند کشیدن توپ در نظر گرفته شده بود.

عملکردش کمی خنده‌دار بود اما برای آن دوران انقلابی به شمار می‌رفت: سرعت حدوداً 4 کیلومتر بر ساعت بود، یعنی حتی به اندازه‌ی راه رفتن سریع یک انسان هم نبود. این وسیله‌ی بخاری بزرگ سه‌چرخ چند یارد حرکت می‌کرد و واژگون می‌شد و ادعای کشیدن بارهایی به وزن چند تن را داشت. اما اهمیتش در سرعت نبود، در ایده بود: وسیله‌ی کونیو به جهان ثابت کرد که ساخت یک وسیله‌ی خودران واقعاً ممکن است. از آن روز به بعد، ایده گسترش یافت و بزرگ شد.

مخترع	سال	وسیله	ویژگی برجسته
هانس هاوتش	1649	ارابه‌ی مکانیکی بدون اسب	گفته می‌شود با مکانیزم ساعت کار می‌کرد
فردينان وربیست	~1672	وسیله‌ی نقلیه‌ی بخاری اسباب‌بازی	65 سانتی‌متر؛ احتمالاً نخستین وسیله‌ی بخاری فعال
نیکولا-ژوزف کونیو	1770	Fardier à vapeur	نخستین وسیله‌ی تمام‌مقیاس فعال خودران
ویلیام مورداوک	1784	ماشین بخاری مدل	مدل سه‌چرخ که با چراغ روغنی گرم می‌شد
ریچارد ترویتیک	1801	Puffing Devil	نخستین وسیله‌ی زمینی بخاری تمام‌مقیاس مسافربر

چرا خطی که از وربیست تا بنز امتداد دارد این‌قدر مهم است؟

بیایید به این سؤال فکر کنیم: آیا واقعاً پیش از ثبت اختراع بنز در 1886 هیچ چیز وجود نداشت؟ پاسخ قاطعانه منفی است. پیش از بنز، برخی مخترعان وسیله‌های خودران با موتور بخار ساخته بودند؛ بیشتر نخستین وسیله‌های خودران اواخر دهه‌ی 1700 با بخار کار می‌کردند و جایگیری این فناوری در خودروها به دهه‌ی 1870 رسید. اصل ماشین بخاری ساده بود: سوختی که آب دیگ را گرم می‌کند بخار تولید می‌کند، بخار پیستون‌ها را می‌راند و پیستون‌ها میل‌لنگ را می‌چرخانند. مثل نیای موتور امروزی است، فقط نحوه جرقه‌زنی فرق دارد.

این پیوستگی همیشه زیباترین جنبه داستان‌ها را به یادم می‌آورد: خطی که از اسباب‌بازی توربینی Verbiest تا خودروی چرخ‌دنده‌ای Hautsch، از تراکتور توپخانه‌ای Cugnot تا وسيله بخاری سرپایینی‌رو Trevithick امتداد دارد، در واقع در پی پاسخ به یک پرسش واحد حرکت می‌کند: آیا بدون اسب و بدون نیروی عضلانی انسان، یک وسیله نقلیه می‌تواند با قدرت خودش حرکت کند؟ هر نسل پاسخی اندکی بهتر به این پرسش داد و سرانجام Benz این پرسش را با موتور احتراق داخلی به‌صورت تجاری حل کرد.

یک جزئیات تکان‌دهنده تاریخی هم وجود دارد: حدود سال 1775 در Karlsruhe، معلوم است که یک مکانیک آلمانی الهام‌گرفته از Verbiest وسیله‌ای مشابه سه‌چرخ و با توربین بخاری ساخته است. متأسفانه این وسیله احتمالاً در یکی از بمباران‌های جنگ جهانی دوم از بین رفت. یعنی اثری که می‌توان پیشگام خودرو دانست، قرن‌ها پس از اختراع آن در دوران خودرو، در جنگ گم شد. تاریخ گاهی بی‌رحمانه است.

اثبات سال 1672: نسخه بازسازی‌شده 2021

اما آیا وسیله Verbiest واقعاً کار می‌کرد؟ پاسخ این پرسش به‌تازگی اثبات شده است. دانشجویان یک دانشگاه فنی آلمانی بر اساس طرح موجود در Astronomia Europea یک مدل اصیل ساختند - و آن را فقط با گزینه‌های طراحی ممکن در فناوری آن دوره محقق کردند. تنها استثنا، یک شیر اطمینان بود که برای ایمنی به مخزن بخار اضافه شد. نتیجه؟ مخزن فشار گرم‌شده با ذغال چند متر راه پیمود. یعنی نشان داده شد که این مفهوم از نظر فنی قابل اجراست. حتی 350 سال بعد، طراحی Verbiest همچنان کار می‌کند. از چرخ‌دنده‌های اهرمی تا خودروهای برقی امروزی، داستان خودرو همچنان با همان پرسش پیش می‌رود: یک وسیله نقلیه که با قدرت خودش حرکت می‌کند، تا چه حد می‌تواند تکامل یابد؟

به نظر من زیباترین جنبه ماجرا این است: داستان خودرو، داستان یک نابغه واحد نیست. اسباب‌بازی یک مبلغ مذهبی، چرخ‌دنده‌های یک صنعتگر نورنبرگی، ماکت اتاقی یک مهندس انگلیسی، سرپایینی جسورانه یک معدنچی کورنیش و یک اختراع ثبت‌شده یک مخترع آلمانی... همه فصل‌های یک داستان بزرگ واحدند. دفعه بعد که سوار ماشین شدی، پیش از آنکه درِ صندوق را ببندی و سوئیچ را بچرخانی، یک لحظه فکر کن: در آن لحظه، روی رویای سه و نیم‌قرنی نشسته‌ای.