قاچاقچیانی که به دنیا آمدند: داستان واقعی بنیانگذاری NASCAR

ناسکار از خودروهای خیابانی در جنوب آمریکا دهه‌های 1930 و 1940 زاده شد؛ خودروهایی که رانندگان قاچاقچی ویسکی برای فرار از پلیس تقویتشان می‌کردند؛ در 1947، بیل فرنس پدر در یک جلسه در هتلی در ساحل دایتونا این دنیای آشفته مسابقه را زیر یک سقف گرد آورد و در 21 فوریه 1948 ناسکار رسماً تأسیس شد. یعنی در پایه و اساس این سازمان عظیمی که امروز صدها هزار نفر تماشایش می‌کنند، در واقع یک برنامه آموزش غیررسمی برای یک شغل غیرقانونی وجود دارد. قول می‌دهم یک بار که این داستان را بشنوید، دیگر فراموشش نکنید.

داستان تأسیس ناسکار چیست و آیا واقعاً به قاچاقچیان ارتباط دارد؟

پاسخ کوتاه ماجرا: بله، واقعاً دارد. ریشه‌های مسابقات استوک‌کار به دوران ممنوعیت الکل در آمریکا، یعنی سال‌های 1920 تا 1933 بازمی‌گردد. رانندگانی وجود داشتند که ویسکی قاچاق تولیدشده در منطقه آپالاچیا - که با لقب مون‌شاین معروف بود - را به شهرها می‌رساندند. بزرگ‌ترین نیاز این کار چه بود؟ سرعت. رانندگی که نتواند از پلیس فرار کند، هم محموله‌اش را از دست می‌داد و هم آزادی‌اش را.

به همین دلیل قاچاقچیان خودروهایشان را بی‌سروصدا مثل یک آزمایشگاه توسعه دادند: موتور را قدرتمندتر کردند، تعلیق را برای چسبندگی به جاده سخت‌تر کردند، صندلی‌های عقب را باز کردند و ظرفیت بار را افزایش دادند. همان‌طور که امروز از یک دوست پرسیده می‌شود «فنر کوتاه به ماشینت نصب شد؟»، در آن دوران هم فرهنگ تیون در گاراژها شکل گرفت. در واقع اگر فکر کنید، مردانی که روزانه صدها کیلومتر را بدون حتی یک چراغ راهنمایی، بدون بازرسی ایمنی و با ذهنی به‌شدت پرتنش طی می‌کردند - این‌ها تصادفی راننده‌های خوب نمی‌شدند، مجبور می‌شدند.

بگذارید یک نکته را هم صادقانه بگوییم: بحث‌هایی وجود دارد مبنی بر اینکه این روایت در گذر زمان کمی افسانه‌ای شده و همه چیز دقیقاً این‌گونه نبوده است. اما قطعی است که حمل مون‌شاین فرهنگ مسابقه را تغذیه کرد و از میان نسل نخست ناسکار واقعاً رانندگانی با سابقه قاچاق بیرون آمدند. پس افسانه بود یا واقعیت؟ می‌توان گفت هر دو: یک واقعیت اساسی، با افسانه‌ای که بر آن بزرگ شده است.

پایان ممنوعیت کار را تمام نکرد، فقط رقیب را عوض کرد

در 1933 ممنوعیت الکل برداشته شد و بخشی از کار از رونق افتاد. اما تقاضای مون‌شاین در جنوب هرگز از بین نرفت؛ این بار مأموران دولتی در تعقیب رانندگان بودند که مالیات جمع می‌کردند. یعنی نیاز به سرعت ادامه یافت. حتی در اواسط دهه 1930 آن‌ها با خودروهای تحویل بار در زمین‌های نمایشگاه‌های محلی شروع به مسابقه با یکدیگر کردند - سرگرمی‌هایی با جدیت کم اما رقابت بالا. این به یکی از محبوب‌ترین نمایش‌های جنوب روستایی تبدیل شد، به‌ویژه در منطقه ویلکس کانتی کارولینای شمالی. خودروهای خیابانی سبک‌سازی و تقویت می‌شدند و دسته‌ای که به آن modified می‌گوییم زاده می‌شد.

و در 1936، دایتونا بیچ نخستین مسابقه سازمان‌یافته استوک‌کار را برگزار کرد. صحنه آماده بود.

Bill France Sr.: رویا پردازی که به دیتونا نقل مکان کرد

مرد مرکز این داستان، Bill France Sr. بود که لقب Big Bill داشت. برای فرار از رکود بزرگ، از واشنگتن دی.سی. به دیتونا بیچ نقل مکان کرد - سال نقل مکان در منابع 1934 یا 1935 ثبت شده، تاریخ دقیق کمی مبهم است اما نتیجه تغییری نمی‌کند. ابتدا به عنوان مکانیک کار کرد، سپس یک پمپ بنزین خرید و به مسابقه دادن در پیست‌های خاکی جنوب ادامه داد. یعنی کسی بود که هم خودرو را می‌شناخت، هم کسب‌وکار را می‌فهمید، هم بوی تبلیغات را می‌شنید.

خودش در اولین مسابقه بزرگ دیتونا نیز شرکت کرد: در آن سازمان آشفته 8 مارس 1936، 27 خودرو استارت خوردند، تنها 10 نفر مسابقه را به پایان رساندند و France پنجم شد. برنده Milt Marion بود؛ فوردهای سبک شش جایگاه اول را جارو کردند. در 1938 اداره پیست را به دست گرفت و پیش از جنگ جهانی دوم چند مسابقه دیگر نیز برگزار کرد. به دلیل جنگ از 1941 تا 1947 در دیتونا مسابقه‌ای برگزار نشد - اما France دست روی دست نگذاشت؛ در 1947 کار تبلیغات و ترویج را آغاز کرد و شروع به بافتن دوباره دنیای مسابقه با چشم‌انداز خودش کرد.

شبی در هتل Streamline: NASCAR چگونه تاسیس شد؟

حالا برویم سراغ قلب ماجرا. در 1947، France یک سری متحد به نام "National Championship Stock Car Circuit" تاسیس کرد. پس از رد درخواست حمایت مالی AAA، قوانین و جوایز خودش را اعلام کرد: 1.000 دلار و یک جام برای قهرمان فصل. آن سال حدود 40 مرحله برگزار شد و Fonty Flock با بردن 7 مسابقه از 24 مسابقه‌ای که در آن شرکت کرد، نخستین قهرمان شد.

اما ریشه اصلی مشکل مالی بود: رانندگان در برابر مروجان حیله‌گری که جوایز را می‌گرفتند و غیبشان می‌زد، دائماً متضرر می‌شدند. فکر کن، ماه‌ها تمرین می‌کنی، خودرویت را قطعه‌قطعه می‌کنی، برنده می‌شوی و بعد برگزارکننده گرد و خاک به پا می‌کند و فرار می‌کند. این نظم به یک نهاد ناظر نیاز داشت و همه این را می‌دانستند.

در 14 دسامبر 1947، France 35 مرد را به نمایندگی از NCSCC به Ebony Bar در طبقه بالای هتل Streamline دعوت کرد (در منابع این عدد گاهی کمتر ذکر شده؛ فهرست دقیق شرکت‌کنندگان محل بحث است اما خود جلسه بدون تردید اتفاق افتاده). این، اولین از چهار جلسه بود. در آنجا نام سازمان جدید مطرح شد؛ نام اولیه "National Stock Car Racing Association" به دلیل وجود یک فدراسیون رقیب با همین نام کنار گذاشته شد. راه‌حل از مکانیکی به نام Red Vogt آمد: "National Association for Stock Car Auto Racing" - NASCAR. خیلی شبیه یک شرکت رسمی به نظر می‌رسد، نه؟ همان فضای مرموز و کمی رسمی هم بخشی از موفقیت برند شد.

NASCAR به طور رسمی در 21 فوریه 1948 تاسیس شد. اولین دفترش ساختمانی در Main Street شماره 800 در دیتونا بیچ بود؛ Bill Tuthill دبیر ملی شد و Erwin "Cannonball" Baker کمیسیونر. اگر نام Baker را نمی‌دانی، این را بگویم: او یک افسانه زنده بود که در مسابقات ایندیاناپلیس 500 رانندگی کرده و بیش از 100 رکورد سرعت زمینی شکسته بود.

نخستین مسابقه‌ها و تولد مفهوم "استوک"

اولین مسابقه NASCAR فقط شش روز پس از تأسیس آن، در 15 فوریه 1948 روی پیست ساحلی Daytona Beach برگزار شد. Red Byron با فورد برنده شد و در همان سال قهرمان ملی گردید. تقویم سال 1948 شامل 52 مسابقه modified روی پیست خاکی بود - یعنی آغاز کار با ساحل‌ها و گل گذشت.

برنامه اولیه سه بخش داشت: modified، رودستر و "strictly stock" - یعنی خودروهایی تقریباً همان‌گونه که از کارخانه خارج می‌شدند. ایده رودستر به‌سرعت کنار گذاشته شد؛ اما strictly stock به این دلیل که خودروسازان نتوانستند تقاضای سدان پس از جنگ را برآورده کنند، مدتی به تأخیر افتاد. اما دقیقاً همین ایده، هویتی را پدید آورد که NASCAR را از سایر سری‌های مسابقه‌ای متمایز کرد: خودروهایی شبیه ماشینی که در گاراژ تماشاگر پارک شده، اما در رقابتی واقعی.

اولین مسابقه Strictly Stock (نیای Cup Series امروزی) در 19 ژوئن 1949 در Charlotte Speedway برگزار شد - مکانی متفاوت از Charlotte Motor Speedway امروزی. ماجرا در آنجا به شکلی خنده‌دار درآمد: Glenn Dunaway به دلیل نصب فنرهای عقب تغییر یافته روی خودرویش از مسابقه محروم شد و پیروزی به Jim Roper رسید. نقض مقررات در همان مسابقه اول، گویی نشان می‌دهد فرهنگ اصلاح خودروهای قاچاق مشروب چقدر عادی شده بود. آن روز Bob Flock پول پوزیشن را گرفت و Sara Christian که چهاردهم شد، نخستین زن شرکت‌کننده در این سری بود. حدود 13 هزار نفر این لحظه تاریخی را تماشا کردند. Red Byron نیز در 16 اکتبر 1949 به‌عنوان نخستین قهرمان Strictly Stock معرفی شد. این سری در سال 1950 نام Grand National را گرفت و تا اواسط دهه 1960، خودروهای "stock" دیگر فقط در ظاهر استوک بودند و در واقع ماشین‌های مسابقه‌ای کاملاً هدف‌ساخته محسوب می‌شدند.

از قاچاقچی تا پیست‌ها: Junior Johnson و دیگران

رنگین‌ترین شخصیت این داستان بی‌تردید Junior Johnson است. او که فرزند یک قاچاقچی مشروب بود، در دوره‌ای بزرگ شد که حدود یک‌سوم عمرش پدرش در زندان بود و در جوانی با فورد Deluxe Coupe مدل 1940 در جاده‌های کارولینای شمالی مشروب قاچاق می‌برد. سپس این "آموزش" را به پیست‌ها برد: 50 پیروزی در NASCAR به دست آورد، در سال 1966 رانندگی را کنار گذاشت و به‌عنوان صاحب تیم 6 قهرمانی دیگر نیز کسب کرد. در سال 2010 در نخستین کلاس تالار مشاهیر NASCAR قرار گرفت. با لقب "Last American Hero" شناخته شد و به سبب تسلطش بر هنر درفتینگ شهرت یافت.

فقط او هم نبود: در میان رانندگان قاچاقچی ویرجینیایی، نام‌هایی مانند Wendell Scott که امید نخست پیروزی سیاه‌پوستان در تاریخ NASCAR را نمایندگی می‌کرد و Curtis Turner نیز وجود داشت. یعنی از هر گوشه پیست، داستانی از قاچاق مشروب می‌جوشید.

نخستین Daytona 500: 61 ساعت تنش

و به فینال بزرگ داستان رسیدیم. Bill France Sr. فقط به تأسیس یک لیگ بسنده نکرد؛ ظاهراً از تنگی پیست ساحلی Daytona Beach خسته شده بود و چیز بسیار جاه‌طلبانه‌تری را در سر می‌پروراند: یک سوپرسپیدوی عظیم با شیب بالا به طول 2.5 مایل (حدود 4 کیلومتر). Daytona International Speedway این‌گونه متولد شد.

نخستین Daytona 500 در 22 فوریه 1959 روی این پیست جدید برگزار شد و 41.921 تماشاگر جایگاه‌ها را پر کردند. پایان مسابقه، یکی از آزاردهنده‌ترین فینیش‌های عکاسی تاریخ ورزش‌های موتوری بود: Johnny Beauchamp بلافاصله برنده اعلام شد، اما تا بررسی عکس‌ها و تصاویر خبری، کسی نمی‌توانست با اطمینان صحبت کند. نتیجه 61 ساعت بعد اعلام شد: لی پتی با اختلاف دو فوت به عنوان برنده ثبت شد. دو فوت! یعنی با فاصله‌ای حتی کوتاه‌تر از طول یک ماشین، نخستین برنده معتبرترین مسابقه این سازمان عظیم مشخص شد. وقتی فکر می‌کنیم سیستم‌های عکس‌فینیش امروزی که با میلی‌ثانیه اندازه‌گیری می‌شوند، تصور کردن آن ۶۱ ساعت هم سرگرم‌کننده است.

از قاچاق تا جام: چرا این داستان هنوز مهم است؟

وقتی به ساختار امروزی NASCAR نگاه می‌کنیم - تیم‌های عظیم، بودجه‌های چند میلیون دلاری، انبوه فناوری‌ها - آن خاستگاه گل‌آلود، غیرقانونی و پیست ساحلیِ گذشته تقریباً باورنکردنی به نظر می‌رسد. اما همین تضاد، هویت این ورزش را شکل می‌دهد. چیزی که در گاراژ مردم آغاز شد، در سکوهای تماشاگران بزرگ شد. سیستم‌های امتیازدهی که تیم‌هایی که امروز با خودروهای Next Gen مسابقه می‌دهند استفاده می‌کنند، نسل‌های دور نشست نخست تدوین قوانین در آن Ebony Bar محسوب می‌شوند.

به نظر من زیباترین جنبه‌اش این است: NASCAR هرگز خاستگاهش را پنهان نکرد. داستان جونیور جانسون، خاطره پیست ساحلی، پیروزی ۶۱ ساعته لی پتی... همه بخشی از DNA این ورزش‌اند. دفعه بعد که یک Daytona 500 تماشا کردی، یادت باشد که نیای آن ماشین‌هایی که با آن سرعت‌های عظیم ردیف شده‌اند، یک فورد پر از ویسکی بود. بعد به من بگو: در چه ورزش دیگری قهرمانان از چنین گذشته دزدانه‌ای برخاسته‌اند؟

منابع

• تاریخچه NASCAR – سایت رسمی NASCAR
• NASCAR – ویکی‌پدیا
• تولد NASCAR – شهرستان ولوشیا
• دیتونا 500 سال 1959 – ویکی‌پدیا
• ریشه‌های قاچاق مشروب NASCAR – تالار مشاهیر NASCAR
• NASCAR و ریشه‌های قاچاق مشروب در دوران ممنوعیت الکل – موزه مافیا
• بییل فرنس پدر – ویکی‌پدیا
• جونیور جانسون – بریتانیکا
• نخستین مسابقه Strictly Stock – تالار مشاهیر NASCAR
• آیا NASCAR واقعاً با قاچاقچیان مشروب آغاز شد؟ – HowStuffWorks