ریشه‌های پیست آجری و سنت‌های شیر ایندیاناپولیس 500 از کجاست؟
این صفحه را به اشتراک بگذارید
مشهورترین آیین‌های ایندیاناپولیس 500 - خط پایان آجری، نوشیدن شیر توسط برنده، چهره‌های حک‌شده روی جام Borg-Warner و دستور آغاز افسانه‌ای مسابقه - از سنت‌هایی آمده که از سال 1909 همراه با تاریخ پیست رشد کرده‌اند. این صفحه، خاستگاه و معنای امروزی این چهار سنت آیکونیک را یکی‌یکی روایت می‌کند.
نکات برجسته
- پیست در سال 1909 با 3.2 میلیون آجر پوشانده شد؛ امروز در خط استارت-پایان تنها یک یارد (0.91 متر) آجر باقی مانده است.
- سنت شیر در 1936 با میل لوئیس مایر به دوغ آغاز شد؛ از 1956 به‌صورت یک آیین دائمی درآمده است.
- روی جام Borg-Warner از 1936 چهره هر برنده به‌صورت برجسته حک می‌شود.
- سنت "بوسیدن آجرها" در 1996 در سمت NASCAR با Dale Jarrett متولد شد.
- این پیست با ظرفیت کل حدود 400.000 نفر، بزرگ‌ترین مکان ورزشی جهان است.
Yard of Bricks چیست و چرا پیست را "Brickyard" می‌نامند؟
ایندياناپولیس موتور اسپییدوی در Speedway، ایندیانا، در حومه ایندیاناپولیس قرار دارد. پایه‌اش در 15 مارس 1909 ریخته شد و در 14 آگوست 1909 درهایش گشوده شد. رؤیای چهار بنیان‌گذار - Carl G. Fisher، James A. Allison، Frank H. Wheeler و Arthur C. Newby - اعطای یک پیست عظیم آزمایش سرعت به سبک اروپایی به آمریکا بود. این مکان، دومین پیست بیضی بانک‌دارِ ساخته‌شده با هدف مشخص پس از Brooklands است - و نخستین پیستی که نام "speedway" را بر خود گرفت. همچنین باید افزود که سومین پیست دائمی مسابقات اتومبیل‌رانی قدیمی جهان است.
اما در ابتدا همه‌چیز چندان خوب پیش نرفت. پس از تصادفات مرگبار در آخر هفته نخست مسابقه، کمیسیون بزرگ ملی تصمیم به تحریم گرفت و سطح پیست مجبور شد به‌طور فوری بازسازی شود. راه‌حل آجر بود: پنج تولیدکننده ایندیانایی در مجموع 3.2 میلیون عدد آجر، هر یک به وزن 10 پوند (4.5 کیلوگرم) تأمین کردند. آجرها روی بستری از شن به ضخامت 2 اینچ (51 میلی‌متر) به‌صورت دستی چیده شدند و میان آن‌ها ملات ریخته شد. آخرین "آجر طلایی" - که از برنج روکش‌طلا ساخته شده بود - توسط فرماندار وقت ایندیانا، Thomas R. Marshall، در مراسمی خاص در جای خود قرار گرفت. به همین دلیل پیست هنوز هم "The Brickyard"، یعنی کارخانه آجر، نامیده می‌شود. در نگاه اول عجیب به نظر می‌رسد، اما با تأمل کاملاً منطقی است: در آن دوران هیچ‌کس ماده دیگری را که بتواند پیستی به این بزرگی را به این محکمی بپوشاند، به ذهنش نمی‌رسید.
چرا آجرها با آسفالت پوشانده شدند؟
سطح آجری سریع بود اما بی‌رحم. وقوع 15 مرگ در پیست میان سال‌های 1931 تا 1935، بحث پوشش مجدد را اجتناب‌ناپذیر کرد. ابتدا در دهه 1930 پیچ‌ها آسفالت شدند؛ در 1939 تمام پیست به آسفالت تغییر یافت. در اکتبر 1961 نیز آخرین بخش‌های آجری باقی‌مانده پوشانده شدند - اما نه به‌طور کامل. در خط استارت-پایان، یک نوار آجری اصلی به طول 3 فوت یعنی دقیقاً یک یارد (0.91 متر) عمداً باز گذاشته شد. نام "Yard of Bricks" دقیقاً از همین‌جا می‌آید: یاردِ آجرها.
چرا برندگان Indy 500 شیر می‌نوشند؟
پاسخ این پرسش یکی از شیرین‌ترین (و شیردارترین!) داستان‌های مسابقات اتومبیل‌رانی است. این سنت در 1936 به آن استوار است: لوئیس مایر پس از سومین پیروزی‌اش در ایندی 500، پس از مسابقه یک لیوان دوغ بوترمیلک، یعنی دوغ، خواست. در واقع عادت مایر کمی قدیمی‌تر است؛ معلوم است که پس از پیروزی 1933 هم دوغ را ترجیح داده بود. اما نقطه‌ای که رسمی شد و در نگاه همه به یک آیین تبدیل شد، سال 1936 بود. حتی امروز هم هر وقت شیر پیروزی را بالا می‌برید، در واقع به جایی که این داستان آغاز شده سلامی فرستاده‌اید.
در 1956 انجمن لبنیات آمریکا (American Dairy Association) وارد ماجرا شد و مراسم نوشیدن شیر دائمی شد. نخستین برنده‌ای که به‌طور رسمی شیر نوشید پت فلاهرتی بود - برای کنجکاوها: گفته می‌شود فلاهرتی به دلیل کمبود خفیف کلسیم، علاقه ویژه‌ای به شیر داشته است. در دوره مدرن، تا مسابقه 2025، شیر پیروزی بار 69امین، و در مجموع بار 76امین نوشیده شده است. و نکته جالب ماجرا: امروز به راننده برنده در ازای نوشیدن شیر 10.000 دلار جایزه داده می‌شود. 10.000 دلار بابت یک لیوان شیر - این همان چیزی است که در ورزش‌های موتوری ارزش برند می‌نامند!
جام بورگ-وارنر: برندگانی با چهره‌هایشان
جام بورگ-وارنر که به برنده ایندی 500 اهدا می‌شود، در 1935 توسط BorgWarner سفارش داده شد؛ طراحی آن بر عهده رابرت جی. هیل و شرکت Spaulding-Gotham, Inc. مستقر در شیکاگو بود. جام در 1936 معرفی شد و از همان روز نخست ایده‌ای اصیل را با خود داشت: چهره هر برنده با تکنیک برجسته‌سازی سه‌بعدی (باس‌رلیف) روی جام حک می‌شود. هنگام معرفی، این جام با چهره‌های 24 برنده پیشین تا آن روز ارائه شد؛ نخستین چهره‌ای که حک شد متعلق به لوئیس مایر بود. یعنی در سال پیروزی‌ات رانندگی می‌کنی، اما پرتره ماندگار جایزه‌ات هم ساخته می‌شود. نمی‌دانم در جهان جام دیگری شبیه به این وجود دارد یا نه، اما به نظرم ایده فوق‌العاده‌ای است.
محل امروزی این جام نیز به‌تنهایی یک داستان است: جام به‌طور دائمی در موزه پیست ایندیاناپلیس موتور اسپیدوی به نمایش گذاشته شده است. راننده برنده نمی‌تواند آن را به خانه ببرد - در عوض یک نسخه بدل دریافت می‌کند. حضور چهره همه اسطوره‌ها در یک مکان، در قلب پیست، این جام را عملاً به یک گالری پرتره ورزش‌های موتوری تبدیل کرده است.
"Gentlemen, start your engines": داستان فرمان شروع مسابقه
شاید معروف‌ترین سه کلمه جهان. این فرمان نخستین بار در 1953 صبح روز مسابقه در برنامه شمارش معکوس به صورت مکتوب ظاهر شد. پس از آن، نام اعلام‌کننده آن افسانه‌ای شد: فراخوان "Gentlemen, start your engines" تونی هولمن، با یک عکس از ایندیاناپلیس استار گرفته‌شده در 1968 مستند شده است. این فرمان مانند نوعی مقدمه موسیقایی بود که یک‌باره ضربان قلب میلیون‌ها نفر را تند می‌کرد.
اما زمان تغییر کرد و فرمان هم ناچار به تغییر شد. پس از آنکه جنت گاتری در سال 1976 به مسابقه راه یافت، در سال‌های 1978 تا 1979 فرمان به "Lady and gentlemen, start your engines" به‌روزرسانی شد. شکل امروزی آن اما کاملاً از جنسیت تهی شده است: "Drivers, start your engines." در 110مین ایندی 500 این افتخار بر عهده راجر پنسکی بود. اگرچه شبیه یک جمله ساده به نظر می‌رسد، اما در واقع آینه کوچکی از تحول این ورزش است - سنت حفظ می‌شود اما به شکلی نو می‌شود که همه را در بر بگیرد.
بوسیدن آجرها و دیگر آیین‌های پیش از مسابقه
احساسی‌ترین سنت مربوط به «حیاط آجری»، بوسیدن آجرها است - «Kissing the Bricks». یک نکته جالب: این سنت در واقع در Indy 500 آغاز نشد، بلکه در 1996 Brickyard 400 یعنی در سمت NASCAR شروع شد. اولین راننده‌ای که آجر را بوسید، دیل جارت بود. از آن روز به بعد، برنده هر مسابقه‌ای که در Speedway برگزار می‌شود، برای مهر و موم کردن پیروزی‌اش آجرها را می‌بوسد. گویی لمس کردن آن نوار آجری یک یارد، مثل دست دادن با همه کسانی است که از سال 1909 در اینجا مسابقه داده‌اند.
آنچه پیش از شروع مسابقه رخ می‌دهد
در انتظار شروع Indy 500، به نوبت مجموعه‌ای از مراسم برگزار می‌شود: اول invocation یعنی دعا، سپس «Taps»، «America the Beautiful» و «God Bless America»، و بعد سرود ملی. در کنار این‌ها، ماندگارترین سنت پیش از مسابقه، خوانده شدن آهنگ «Back Home Again in Indiana» است. خود مسابقه نیز پر از آیین است: Pace Car در ابتدای مسابقه برای تنظیم سرعت خودرو استفاده می‌شود و در دورهای pace/parade با چراغ‌های چشمک‌زن حرکت می‌کند - می‌توانید آن را مثل خودروی جلویی در زندگی روزمره که نوار هشدارش را روشن می‌کند تصور کنید. یکی دیگر از سنت‌های دوست‌داشتنی، Historic Car Lap است: به ابتکار موزه IMS، خودروهای تاریخی توسط رانندگان قدیمی یک دور می‌زنند.
بدون اشاره کوتاه به ریشه‌های این مسابقه هم نمی‌شود: اولین Indy 500 در 30 مه 1911 برگزار شد و ری هارون با سرعت متوسط 74.602 مایل بر ساعت برنده شد. نکته جالب دیگری هم درباره هارون وجود دارد: او با رانندگی به تنهایی در وزن صرفه‌جویی کرد و آینه‌ای را که برای اولین بار در خودروها استفاده می‌شد، نصب کرد. یعنی این پیست نه تنها محل تولد سنت‌ها، بلکه محل تولد نوآوری‌ها نیز هست.
اندازه‌های پیست در یک نگاه
بگذارید مکانی را که سنت‌ها در آن زنده‌اند، کمی از نزدیک‌تر بشناسیم. اعداد به وضوح نشان می‌دهند که چرا Speedway این‌قدر افسانه‌ای است:
| ویژگی | مقدار |
|---|---|
| طول پیست | 2.500 مایل (4.023 کیلومتر) |
| تعداد پیچ‌ها | 4 |
| شیب پیچ‌ها (banking) | 9°12' |
| تعداد صندلی دائمی | 257.325 |
| ظرفیت کل | حدود 400.000 |
| سال آجرفرشی شدن | 1909 (3.2 میلیون آجر) |
چرا سنت‌ها هنوز زنده‌اند؟
به نظر من پاسخ ساده است: Indianapolis 500 فقط یک مسابقه نیست؛ یک شیء گردهم آمدن است. آجرها در سال 1961 زیر آسفالت دفن شدند، اما آن نوار یک یاردی، یادآور چگونگی آغاز همه چیز است. شیر از یک درخواست ساده یک راننده در سال 1936 به مراسمی تبدیل شد که میلیون‌ها نفر تماشایش می‌کنند. جام Borg-Warner هر سال با چهره‌ای جدید بزرگ‌تر می‌شود و فرمان شروع نیز به گونه‌ای به‌روزرسانی می‌شود که همه را در بر بگیرد. رویدادهای Kiss the Bricks هنوز در تقویم موزه IMS برگزار می‌شوند - یعنی این آیین‌ها موزه‌ی گذشته نیستند، بلکه سنت‌های زنده امروزند. اگر شما بودید، کدام سنت را بیشتر دوست داشتید؟ قلب من در حیاط آجرهاست.
منابع
- ایندیاناپلیس موتور اسپییدوی - ویکی‌پدیا
- سنت‌های ایندیاناپلیس 500 - ویکی‌پدیا
- شیر | جایی که سنت هرگز متوقف نمی‌شود - ایندیاناپلیس موتور اسپییدوی
- ریشه «آقایان، موتورها را روشن کنید» به دهه 1940 ایندی 500 بازمی‌گردد - ایندیاناپلیس موتور اسپییدوی
- سنت شیر | انجمن لبنیات آمریکا ایندیانا
- چرا برنده ایندی 500 شیر می‌نوشد؟ - بریتانیکا
- 6 نکته درباره جام بورگ-وارنر | FOX Sports
- ایندیاناپلیس 500 - BorgWarner
- جام بورگ-وارنر
- ایندی 500: تاریخ طولانی آجرچین پیست ایندیاناپلیس موتور اسپییدوی - Road & Track
- ایندی 500 سال 2000 - حقایق ایندیاناپلیس موتور اسپییدوی - ESPN
- IHB: ایندیاناپلیس 500 - دفتر تاریخ ایندیانا
- چرا برندگان ایندی 500 شیر می‌نوشند؟ - موزه کودکان ایندیاناپلیس
- ناسکار چگونه سنت بوسیدن آجرها را در IMS آغاز کرد - Yahoo Sports
- چرا برنده ایندی 500 در پیروزی شیر می‌نوشد - USA Today